]]>
(Στίχοι μεταλλαγμένοι του Δήμου Μούτση για όσους δεν είχαν γεννηθεί το 83)
]]>Σύντομα μαζί σας με ποικίλο πρόγραμμα.
]]>]]>
Πως μπορεί να διαβάσει οτιδήποτε άλλο ύστερα από αυτό. Έκλεισα το βιβλίο και ανέπνευσα σαν να ήμουν βυθσιμένος στον πάτο της θάλασσας και ψάχνω για το οξυγόνο στην ανάδυσή μου. Δεν υπάρχουν πολλά βιβλία που μπορούν να μου το κάνουν αυτό.
Για άλλη μια φορά, ύστερα από το Gravity's Rainbow ο Pynchon με κατέστρεψε.
]]>He doesn't mind living with his sister dog and cats,
Though he'd rather share a home with spiders and bats,
There, he could reflect on the horrors he's invented,
And wander dark hallways alone and tormented.
Vincent is nice when his Aunt comes to see him,
But imagines dipping her in wax for his wax museum.
He likes to experiment on his dog Abercrombie,
In the hopes of creating a horrible zombie,
So he and his horrible zombie dog,
Could go searching for victims in the London fog.
His thoughts though aren't always of ghoulish crime,
He likes to paint and read to pass some of the time,
While other kids read books like Go Jane Go,
Vincent's favourite author is Edgar Allen Poe.
One night, while reading a gruesome tale,
He read a passage that made him turn pale,
Such horrible news, he could not survive,
For his beautiful wife had been buried alive!
He dug out her grave to make sure she was dead,
Unaware that her grave was his mother's flowerbed.
His mother sent Vincent off to his room,
He knew he'd been banished to the Tower Of Doom.
Where he was sentenced to spend the rest of his life,
Alone with the portrait of his beautiful wife.
All alone and insane, incased in his doom,
Vincent's mother burst suddenly into the room.
She said, "If you want to, you can go out and play"
"It's sunny outside, and a beautiful day."
Vincent tried to talk, but he just couldn't speak,
The years of isolation had made him quite weak,
So he took out some paper, and scrawled with a pen,
"I am possessed by this house, and can never leave it again."
His mother said, "You're not possessed, and you're not almost dead!"
"These games that you play are all in your head!"
"You're not Vincent Price, you're Vincent Malloy!"
"You're not tormented and insane, you're just a young boy!"
"You're seven-years-old and you are my son,"
"I want you to get outside and have some real fun."
Her anger now spent, she walked out through the hall,
And while Vincent backed slowly against the wall,
The room started to sway, to shiver and creak,
His horrid insanity had reached it's peak!
He saw Abercrombie, his zombie slave,
And heard his wife call from beyond the grave,
She spoke from her coffin, and made ghoulish demands,
While through crackly walls, reached skeleton hands.
Every horror in his life, that had crept through his dreams,
Swept his mad laughter to terrified screams!
To escape the madness, he reached for the door,
But fell limp and lifeless down on the floor.
His voice was soft and very slow,
As he quoted The Raven, from Edgar Allen Poe,
"And my soul from out that shadow that lies floating on the floor,
Shall be lifted--Nevermore!"
A film by Tim Burton.
]]>
Τι τιμή αλήθεια για έναν συγγραφέα! Να έχεις γράψει ένα βιβλίο τόσο σημαντικό για τον τρόπο που μορφοποιεί το μυαλό των αναγνωστών που να υπάρχει κοινό που να έλπιζε σε ένα ξε-διάβασμα του βιβλίου, όχι γιατί τους φάνηκε απαίσιο (τα κακά βιβλία τα ξεχνάμε σε χρόνο ρεκόρ όλοι μας) μα γιατί ήταν τόσο δυναμικό και επέδρασε τόσο έντονα πάνω σε όλο το υπόλοιπο 'ειναι' του αναγνώστη αλλάζοντας το με πολύπλοκους τρόπους.
]]>
One, is never enough.
]]>To-day I shall be strong,
No more shall yield to wrong,
Shall squander life no more;
Days lost, I know not how,
I shall retrieve them now;
Now I shall keep the vow
I never kept before.
Ensanguining the skies
How heavily it dies
Into the west away;
Past touch and sight and sound
Not further to be found,
How hopeless under ground
Falls the remorseful day.
A.E. Houseman
]]>
(Συνήθως έτσι είναι το μυαλό μου. Αν το γραφείο μου ήταν έτσι θα με είχε χωρίσει η γυναίκα μου).
]]>Η Margaret Atwood όμως γράφει σαν γυναίκα (και ας μην φανει αυτό σαν προφανές γιατί πάρα πολλές γυναίκες συγγραφείς γράφουν σαν άντρες) και γράφει με τρόπο που έχει την μορφή αποκάλυψης, γιατί κάθε πρόταση και κάθε πράξη του δράματος στήνεται από μια γωνία που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε.
Το The Blind Assassin καλύπτει μια ιστορία ωρίμανσης δύο αδερφών κάτω από δύσκολες ψυχολογικά συνθήκες όπως αποκαλύπτονται από τις αναμνήσεις της μιας από τις δύο πολλά χρόνια αργότερα. Οι χρόνοι του Blind Assassin είναι πολλαπλοί καθώς και η δομή του είναι πολλαπλή. Πολλές ιστορίες που συνδέονται με τον άλλον ή τον ένα τρόπο και που τίποτε δεν είναι τυχαίο στην όλη ανάπτυξη. Κι όμως η Margaret Atwood έστησε ένα βιβλίο με τον Blind Assassin που είναι εύκολο στην ανάγνωσή του μα η δημιουργία του από τα επι μέρους κομμάτια φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη. Κι αυτό χωρίς άλλα λόγια είναι μεγάλο κατόρθωμα και σίγουρα οριοθετεί για μένα ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τους τελευταίους μήνες.
]]>