« October 2006 | Main | December 2006 »
November 30, 2006
Cooking and Irreversibility
Πριν κάποιο καιρό είχε γράψει ο Αθήναιος (παλι) ένα κείμενο για την μαγειρική και την αρχή της αβεβαιώτητας. Για να πλουτίσω το ρεπερτόριό σου Αθήναιε κάτι από τον τελευταίο Pynchon:
'If anything's an irreversible process, cooking is!' lectured Thermodynamics Officer Chick Counterfly, meaning to be helpful, though unavoidably in some agitation. "You can't de-roast a turkey or unmix a failed sauce - time is intrinsic in every recipe, and one shrugs it off at one's peril"
Posted by Basileios at 9:58 AM | Comments (4)
November 27, 2006
71 φωτογραφίες...
από το γραφείο του Will Self.
(Συνήθως έτσι είναι το μυαλό μου. Αν το γραφείο μου ήταν έτσι θα με είχε χωρίσει η γυναίκα μου).
Posted by Basileios at 10:16 PM | Comments (4)
November 23, 2006
'The Blind Assassin', Margaret Atwood
Έχω ακούσει πολλές φορές την φράση 'η λογοτεχνία έχει τελειώσει', 'το μυθιστόρημα έχει φτάσει στα άκρα του', 'δεν υπάρχει κάτι που αξίζει πλέον να ειπωθεί'. Ως κάποιο σημείο όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο έχουν ένα δίκαιο. Ναι έχουν περάσει πλέον τα όρια που μπορούν να καλυφθούν για τις πράξεις των ανθρώπων και τα ανθρώπινα συναισθήματα μέσα από τα λόγια και τις σελίδες ενός βιβλίου. Φτάνει να δεχτεί κανείς πως τα ανθρώπινα συναισθήματα και το ανθρώπινο γένος περιορίζεται στο καθαρά ηρωικό αντρικό μυαλό. Οι γυναίκες ηρωίδες, τα γυναικεία συνασιθήματα περιορίζονατι κατά κανόνα σε αυτό που οι επι το πλείστον άντρες συγγραφείς αντιλαμβάνονται από τις γυναίκες.
Η Margaret Atwood όμως γράφει σαν γυναίκα (και ας μην φανει αυτό σαν προφανές γιατί πάρα πολλές γυναίκες συγγραφείς γράφουν σαν άντρες) και γράφει με τρόπο που έχει την μορφή αποκάλυψης, γιατί κάθε πρόταση και κάθε πράξη του δράματος στήνεται από μια γωνία που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε.
Το The Blind Assassin καλύπτει μια ιστορία ωρίμανσης δύο αδερφών κάτω από δύσκολες ψυχολογικά συνθήκες όπως αποκαλύπτονται από τις αναμνήσεις της μιας από τις δύο πολλά χρόνια αργότερα. Οι χρόνοι του Blind Assassin είναι πολλαπλοί καθώς και η δομή του είναι πολλαπλή. Πολλές ιστορίες που συνδέονται με τον άλλον ή τον ένα τρόπο και που τίποτε δεν είναι τυχαίο στην όλη ανάπτυξη. Κι όμως η Margaret Atwood έστησε ένα βιβλίο με τον Blind Assassin που είναι εύκολο στην ανάγνωσή του μα η δημιουργία του από τα επι μέρους κομμάτια φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη. Κι αυτό χωρίς άλλα λόγια είναι μεγάλο κατόρθωμα και σίγουρα οριοθετεί για μένα ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τους τελευταίους μήνες.
Posted by Basileios at 3:47 PM | Comments (1)
November 22, 2006
Υπάρχει ζωή μετά τον Pynchon;
Όπως κατάλαβαν οι συνήθεις ύποποτοι επισκέπτες ο τελευταίος μήνας όπως και ο επόμενος είναι αφιερωμένοι στον Pynchon και στο Against the Day. Όμως νομίζω πως μ' αυτό τον τρόπο υποβιβάζω άλλο ένα βιβλίο που περίμενα πολύ καιρό.
Aν ο Pynchon ήταν για μένα μια επανάσταση όταν τον πρωτογνώρισα ο Danielewski με το House of Leaves ήταν μια μοναδική αποκάλυψη, τόσο για την διαφορετικότητα της γραφής, το σπάσιμο από τα καθιερωμένα και το εξαιρετικά σπάνιο ταλέντο που αναδεικνυόταν μέσα από τις σελίδες του. Όμως το House of Leaves ήταν το πρώτο βιβλίο του Danielewski και πάντα είμαι προσεκτικός με το πρώτο βιβλίο ενός συγγραφέα ακόμη και αν μου άρεσε πάρα πολύ. Το δεύτερο βιβλίο του εκδόθηκε πριν ένα μήνα με τίτλο Only Revolutions και ήταν ένα από τα τέσσερα βιβλία που συντρόφεψαν το Against the Day στο ταξίδι του εδώ (Τα άλλα δύο είναι το Jokerman 8 του Richard Melo και το Not Fade Away του Jim Dodge).
Δεν θα μιλήσω για το Only Revolutions πριν το διαβάσω, αλλά σαν ιδέα υλοποίησης το βιβλίο δείχνει εκπληκτικό. Αναμείνατε στο ακουστικό σας. Τωρα πίσω στο Against the Day (και στις τελευταίες 100 σελίδες του Blind Assassin).
Posted by Basileios at 3:28 PM | Comments (0)
Le Pynchon nouveau est arrivé
(Για να παραφράσω τον Αθήναιο).
'Hurrah! Up we go!'
Y.Γ. Υπενθυμίζω το dedicated blog για το Against the Day.
Posted by Basileios at 2:15 PM | Comments (0)
November 20, 2006
Sky?
Φισκάρδο, 2006
Posted by Basileios at 9:53 AM | Comments (0)
November 15, 2006
Schwarzkommando
"Then come - the Space Helmets! At first you may be alarmed, on noticing that they appear to be fashioned from skulls. At least the upper dome of this unpleasant headgear is certainly the skull of some manlike creature built to a larger scale... Perhaps Titans lived under this mountain, and their skulls got harvested like giant mushrooms... The eye-sockets are fitted with quartz lenses. Filters may be slipped in. Nasal bone and upper teeth have been replaced by a metal breathing apparatus, full of slots and grating. Correspondingly to the jaws is a built-up section, almost a facial codpiece, of iron and ebonite, perhaps housing a radio unit, thrusting forward in black fatality. For an extra few marks you are allowed to slip one of these helmets on. Once inside these yellow caverns, looking out now through neutral-density orbits, the sound of your breath hissing up and around the bone spaces, what you thought was a balanced mind is little help. The compartment the Schwarzkommando were quartered in is no longer an amusing travelogue of native savages taking on ways of the 21st century..."
Thomas Pynchon, Gravity's Rainbow.
PS. Gravity's Rainbow was published 4 years before Star Wars.
Posted by Basileios at 2:16 PM | Comments (8)
November 14, 2006
Joseph Turner and Thomas Pynchon
Joseph Terner, Ulysses blinding Polyphemus
"Worried, all right. By the jaws and teeth of some Creature, some Presence so large that nobody else can see it - there! that's that monster I was telling you about. - That's no monster, stupid, that's clouds! - No, can't you see? it's his feet - Well, Slothrop can feel this beast in the sky: its visible claws and scales are being mistaken for clouds and other plausibilities."
Thomas Pynchon, Gravity's Rainbow
Posted by Basileios at 4:26 PM | Comments (2)
Κριτικές Βιβλίων
Αφορμή οι - λεγόμενες - κριτικές βιβλίων του νέου βιβλίου του Pynchon.
Most of the reviews of Against the Day that have appeared so far have centerted on two things i) the plot and characters and ii) Pynchon's character. Apart from the fact that this signifies for me the fact that this is a difficult book that was read by 'men in a hurry' I must say that I find it mostly mediocre in essence to write a book review and focus on the plot and the author. A book review - for me at least - should reflect the general book experience and the possible main ideas that evaporate through the pages of the book. Ok, sure, this is rarely done, but a book like Pynchon's 'Against the Day' one would expect something better than the ones that have already appeared.
On a second level and a second approach including spoilers in a book review at the moment when the book hasn't even appeared lies very closely to the seven deadly sins. Ok, no Pynchon fan would even dream of reading a Pynchon book just for the plot (thats close to reading the Gospel just for the story) but this is definitely 'jumping the shark' on their part.
Posted by Basileios at 10:01 AM | Comments (0)
November 13, 2006
Επί οίνοπα πόντον
The scrotumtightening sea.
Posted by Basileios at 10:51 AM | Comments (0)
November 10, 2006
Κόντρα Στην Μέρα
Το Against the Day του Thomas Pynchon απέχει περίπου δύο εβδομάδες από το να καταλήξει στα χέρια μου. Δεν είναι λίγο το να αντικρύζεις κάτι που περιμένεις περίπου δέκα χρόνια. Όταν το 1997 βγήκε το Mason & Dixon κλείστηκα για περίπου έναν μήνα μακριά από όλους και από όλα για να διαβάσω τον - τότε - καινούριο Pynchon. (Το αποτέλεσμα ήταν αυτό).
Σήμερα δεν έχω την χρονική δυνατότητα να κλειστώ μακριά από όλους και από όλα για να διαβάσω το Against the Day απερίσπαστος από το υπόλοιπο Σύμπαν (ο γιός μου δεν υπακούει στο principle of locality).
Γι' αυτό το λόγο σκέφτηκα να ξεκινήσω ένα blog-βοήθημα ανάγνωσης του Against the Day που θα ξεκινήσει να περιέχει οτιδήποτε σχετικά με την ανάγνωση και το ίδιο το βιβλίο. Το αποτέλεσμα τελειωμένο ή ημιτελές δεν ξέρω ποιό θα είναι, μα ίσως να με βοηθήσει στις 1016 σελίδες του βιβλίου. Όποιος ενδιαφέρεται ας ρίξει μια ματιά στο
το οποίο θα συμπληρώνεται μόνο στα αγγλικά.
Για τα υπόλοιπα όπως λέει και ο Pynchon:
Let the reader decide, let the reader beware. Good luck.
Y.Γ. To εγχείρεημα θα συνοδεύεται και από ένα Squidoo Lens για να εκμεταλλευτω δυνατότητες όπως τα Google Maps.
Posted by Basileios at 10:11 AM | Comments (12)
November 8, 2006
Fender Stratocaster Blackie. Η ιστορία μιας κιθάρας.
Το τέλος της δεκαετίας του 60 ήταν καθοριστικό για την ζωή του Eric Clapton. Οι Cream και οι Yardbirds ήτανε πια πίσω του οριστικά, στην πλάτη του κουβαλούσε το βαρύ φορτίο του ‘Clapton is God’, η προσωπική του ζωή ήταν διαλυμένη και ο εθσιμός του στην ηρωίνη πήγαινε απ’ το κακό στο χειρότερο. Όμως ο Clapton είχε κατάλαβε πως είχε αποκτήσει κάτι πολύ δύσκολο: φίλους. Ανθρώπους που δεν ήταν απλώς συν-παίχτες του αλλά που θα βρίσκονταν εκεί για όλα όσα θα του συνέβαιναν στο υπόλοιπο της ζωής του.
Η Blackie, ξεκίνησε σαν μια αγορά για φίλους. Το 1970 ο Clapton βρέθηκε σε ένα μαγαζί που πουλούσε μεταχειρισμένες κιθάρες στο Nashville του Tennessee και αγόρασε για τους φίλους του σε εξευτελιστικές τιμές 6 Fender Stratocaster φτιαγμένες στην δεκαετία του 1950. Ο Clapton ως εκείνη την στιγμή έπαιζε κυρίως Gibson Les Paul και η αγορά των Stratocaster έγινε με τον Steve Winwood στο μυαλό του. Από τις 6 Stratocaster δώρισε τις τρεις στον Winwood, τον Pete Townsend (που θα τον σώσει αργότερα από την ηρωίνη) και τον George Harrison και κράτησε τις άλλες τρεις για τον εαυτό του, χωρίς όμως να είναι ευχαριστημένος από καμιά τους. Σκέφτηκε τότε να στήσει μια κιθάρα διαλύοντας τις τρεις Stratocaster που απέμειναν και στήνοντας μια νέα κιθάρα με βάση τα καλύτερα στον τελικό ήχο κομμάτια τους. Αυτή ήταν η Blackie, η μόνιμη πια σύντροφος του Clapton που θα είναι μαζί του through highs and lows.
Τα αντικείμενα αποκτούν χαρακτήρα μόνο μετά από την χρήση τους και στην τελική ανάλυση ένα καινούριο αντικείμενο είναι πολύ πιο άσχημο από ένα φθαρμένο. Ο Henry David Thorough γράφει κάπου στο Walden για το πόσο χειρότερα είναι τα καινούρια ρούχα από τα παλιά που έχουν φθαρεί με τέτοιο τρόπο πάνω στο σώμα που να αποτελούν δεύτερο δέρμα του. Έτσι και η φθορά της Blackie πάνω στην καθημερινή αγκαλιά του Clapton μπορεί να ήταν μοιραία για την ίδια, ήταν όμως αναπόσπαστο κομμάτι της καριέρας του Clapton. Ο χαρακτήρας της Blackie δεν ήταν μόνο οι χαρακιές, τα καψίματα από τα τσιγάρα και η σβησμένη από το κορμί λάκα αλλά ήταν και η αντίστοιχη ωρίμανση στον ήχο του Clapton που δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς αυτήν.
Η Blackie συνταξιοδοτήθηκε – με λίγη ζωή μέσα της- οριστικά το 1991 και το 2004 πουλήθηκε σε δημοπρασία για το απίστευτο ποσό των $959.500 (τα έσοδα διατέθηκαν στο κέντρο αποτοξίνωσης που ίδρυσε ο Clapton) και όπως συμβαίνει με αυτού του είδους τις δημοπρασίες δεν πουλήθηκε το αντικείμενο μα το σύμβολο, ο χαρακτήρας.
Σε λίγες μέρες η Fender βγάζει στην κυκλοφορία 185 κλώνους της Blackie που αντιγράφτηκε ως την τελευταία χαρακιά, ως το τελευταίο κάψιμο από τα τσιγάρα του Clapton προσπαθώντας να αντιγράψει μαζικά όχι το αντικείμενο μα τον χαρακτήρα, το σύμβολο πίσω από την Blackie. Η αντιγραφή του συμβόλου Blackie τιμάται προς $24.000 και τα 185 αντίτυπα θα διατεθούν σε όσους προλάβουν. Κάποια πράγματα σήμερα ίσως να μην είναι ανεκτίμητα τελικά.
Posted by Basileios at 11:16 AM | Comments (3)
November 6, 2006
Παύση Αεροπλάνου
Posted by Basileios at 9:44 AM | Comments (0)
November 3, 2006
'Καλά να πάθεις...'
Πριν δέκα χρόνια ένας άνθρωπος με απείλησε πως θα με σκοτώσει. Δεν ήταν τυχαία απειλή ούτε κάτι που λέγεται μόνο για να ειπωθεί. Ερχόταν μέσα από το στόμα ενός μισο-παρανοϊκού με προβλήματα προσωπικότητας που εύκολα θα μπορούσε να περάσει το 'κατώφλι' και να γίνει είδηση στις εφημερίδες. Το γιατί έφτασε εκεί η κατάσταση είναι τόσο μεγάλη ιστορία και τόσο άσχετη που δεν χωράει εδώ μέσα. Πάντως δεν ήταν δικό του σφάλμα μόνο. Όπως δεν ήταν και μόνο δικό μου. Λίγους μήνες μετά ο άνθρωπος αυτός οργάνωσε μια συνωμοσία εναντίον μου με την βοήθεια διαφόρων μελών της σκουπιδο-παρέας του που με άφησαν απομωνομένο και σχεδόν παρείσακτο.
Τέσσερα χρόνια αργότερα ο άνθρωπος αυτός απέτυχε στο διδακτορικό του. Και ναι, πήρα την εκδίκησή μου. Όχι όμως λέγοντας 'Καλά να πάθεις μαλάκα' αλλά με τον πιο άνορθόδοξο τρόπο που μπορούσε να υπάρξει: Βοηθώντας τον να διορθώσει όλα τα λάθη από το διδακτορικό του ώς να το πάρει. Η δικιά μου "εκδίκηση" ήταν το 'Σ' ευχαριστώ' που τον άκουσα να βγάζει από το στόμα του - σχεδόν ντροπιασμένος - ένα μεσημέρι.
Φαίνεται όμως πως εγώ είμαι εντελώς από άλλον πλανήτη.
Posted by Basileios at 4:21 PM | Comments (1)
November 1, 2006
'Lucky Jim', Kingsley Amis
Υπάρχει ένα τραγικό στοιχείο πίσω από κάθε τι που εξελίσσσεται στην Αγγλία της δεκαετίας του 1950. Ο πόλεμος μπορεί να έχει τελειώσει, αλλά άφησε πίσω του το τέλος μιας αυτοκρατορίας και ένα περίεργο generation gap αυτών που γνώρισαν το μεγαλείο της κόντρα σ' αυτούς που αντικρύζουν τα ερείπιά της.
Ακόμη και ένα σατρικό / κωμικό βιβλίο όπως το Lucky Jim δεν προσφέρει άλλο από τα χαλάσματα κάποιων χαρακτήρων οι οποίοι ακόμη και στην σημερινή Αγγλία αναγνωρίζονται εύκολα, αλλά είναι δύσκολο ως αδύνατον να ταυτιστείς μαζί τους στις εκφράσεις και τις πράξεις τους. Η τραγωδία τους είναι πως παρ' ολα τα happy end και την τύχη τους ειναι μόνοι τους και κατατρεγμένοι, κάπως σαν την μοναχική πλέον Βρετανία...
Το εντυπωσιακό σ' αυτό το βιβλίο ήταν το πόσο μου θύμισε σαν σύνολο το Microserfs του Douglas Coupland που αν και ανήκει σε εντελώς διαφορετική εποχή και περιγράφει εντελώς διαφορετικές καταστάσεις νιώθεις την συγγένεια τόσο στην γραφή όσο και στο περιεχόμενο.
Posted by Basileios at 11:47 AM | Comments (0)