« To Nobel στον Orhan Pamuk | Main | Το Συνωμοτικό Σύμπαν »
October 19, 2006
Μερικές φορές αναρρωτιέμαι πια γιατί προσπαθώ τόσο σκληρά...
...αλλά αν δεν προσπαθούσα, θα βαριόμουν αφόρητα.
Posted by Basileios at October 19, 2006 1:15 PM
Comments
Σε καταλαβαινω φιλτατε, χώρια που το βρίσκω εξαιρετικά παρήγορο ως σύλληψη αλλα δεν ειμαι σιγουρος πως αυτά τα δυο λειτουργουν αντιθετικά. Εγω καμιά φορά προσπαθώ σκληρά και ταυτόχρονα βαριέμαι και αφόρητα. Αναμένω εναγωνίως κριτική για Shalimar.
Posted by: catrame at October 19, 2006 5:49 PM
ναι, καταλαβαίνω τι εννοείς. Για μένα η 'βαρεμάρα' ξεκινά από την στιγμή που κάτι γίνεται υποχρεωτικό (και επαγγελματικό).
Re Shalimar. Είμαι περισσότερο από 2/3 μέσα στο βιβλίο και αν θα το πιστέψεις δεν έχω άποψη για το αν μ αρεσει ή όχι ακόμα.
Posted by: Basileios at October 19, 2006 6:55 PM
Κι εγώ αναρωτιέμαι γιατί βαριέμαι όταν προσπαθώ κι όταν δεν προσπαθώ βαριέμαι.
Posted by: Χαρτοπόντικας at October 20, 2006 3:05 AM
Το θέμα είναι να προσπαθείς σκληρά γι' αυτα που θέλεις πραγματικά. Νομίζω ότι τότε δεν βαριέμαι(αρκεί να ευοδωθούν φυσικά οι προσπάθειες:)).
Εχω πιάσει τον εαυτό μου να προσπαθεί σκληρά για πραγματα που δεν πολυθέλει... Οπότε εκεί δεν τίθεται θέμα βαρεμάρας, τίθεται θέμα βλακείας (για να το θέσω ευγενικά).
Posted by: alkisti at October 20, 2006 11:47 AM
Θα συμφωνήσω με την Άλκηστη.
Για πράγματα που λαχταρώ να γίνουν, ούτε καν καταλαβαίνω ή μπορώ να μετρήσω αν έχω προσπαθήσει σκληρά.
Απλά συμβαίνει κι αν τύχει να κάνω απολογισμό...βάζω και το βαθμό δυσκολίας δίπλα...
Posted by: Natalia at October 27, 2006 12:33 PM