« Εκδότες | Main | To Nobel στον Orhan Pamuk »
October 9, 2006
'Hot Rats', Frank Zappa. 37 χρόνια
Αύριο κλείνουν 37 χρόνια από την έκδοση του Hot Rats του Frank Zappa, ενός δίσκου που μάλλον έχει το ρεκόρ παιξίματος από την δισκοθήκη μου. Δεν είναι ο μόνος δίσκος του Zappa που λατρεύω και ίσως να μην είναι και ο καλύτερος όλων, αλλά κερδίζει λόγω της ευκολίας με τον οποίο ακούγεται σχεδόν σε κάθε στιγμή. Για πολλούς ένα και μόνο άκοσυμά του άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται τα ροκ τους ακούσματα, και αν και έχουν περάσει 27 χρόνια και οι τεχνολογικές δυνατότητες είναι πλέον πολύ μεγαλύτερες (το Hot Rats ήταν ο πρώτος δίσκος με χρήση 16 καναλιών κατά την εγγραφή) το συνόλο του δύσκολα ξεπερνιέται σαν εντύπωση.
Peaches en Regalia. Την πρώτη φορά που άκουσα το Peaches en Regalia ένιωσα κάπως περίεργα και άβολα. Το κομμάτι μου φάνηκε σε πολλά τμήματά του λειψό και πολύ σύντομο, περιμένεις μια ένταση στην συνέχεια του η οποία ποτέ δεν έρχεται και απλώς τελειώνει με ένα fade out πάνω εκεί που ξεκινάει ο ρυθμός με το κλαρινέτο (μα κλαρινέτο σε ροκ κομμάτι!;). Όμως τελικά όσο το ακούς καταλαβαίνεις πως είναι just the right size και το fade out σε οδηγεί μαλακά στον εντελώς διαφορετικό χώρο του επόμενου κομματιού. Σήμερα είναο ήχος με τον οποίο χτυπά το κινητό μου.
Willie the Pimp. To μόνο κομμάτι στο δίσκο που δεν είναι ορχηστρικό αφού στην αρχή του κομματιού τραγουδάει ο Captain Beefheart. Aλλά κάποιο λάθος πρέπει να έχει γίνει... Ο Captain Beefheart δεν τραγουδάει. Η φωνή με το έυρος των 4 1/2 οκτάβων είναι ένα απλό όργανο στην σύνθεση του Zappa που χρησιμοποιείται στο τραγούδι με όμοιο τρόπο όπως χρησιμοποίησε ο Beethoven φωνή στην 9η του.
Son of Mr Green Genes To προσωπικό μου favorite από όλο το δίσκο είναι ένα remake του Mr. Green Genes από προηγούμενο άλμπουμ, αλλά ο ήχος, η ένταση και ο ρυθμός λίγο σχέση έχουν με το ορίτζιναλ. Εδώ τα πράγματα είναι δυναμικά, ο ήχος σε πολλά σημεία είναι ένα πολεμικό εμβατήριο με jazz chord progressions. To τελος του κομματιού δείχνει την μεγαλοφυία του Zappa και την σημασία στην παραμικρή λεπτομέρεια.
Little Umbrellas. 'Ενα πολύ laid back κομμάτι που ξεχωρίζει τόσο για τα περίεργα ακόρντα όσο και για το ότι είναι το λιγότερο ροκ από όλο το άλμπουμ.
The Gumbo Variations 17 λεπτά από δυναμικά σόλο σαξόφωνου, βιολιού, μπάσσου, και ντραμς που συνδέονται γύρω από την κιθάρα του Zappa. Μοιάζει σαν live κομμάτι μιας καλοδουλεμένης ορχήστρας αλλά δεν είναι. 17 λεπτά είναι λίγα γι' αυτό το κομμάτι που θυμίζει τα τεράστια κομμάτια του John Coltrane.
It Must Be a Camel Και όντως έτσι πρέπει να είναι... Το άμπουμ τελειώνει με το πιο jazz κομμάτι του δίσκου σε έναν μελωδικό ρυθμό με την κατάλληλη δόση από το κάθε όργανο που συμμετέχει αποχαιρετώντας τον ακροατή.
Δεν είναι εύκολο να αναλύσει κανείς τις λεπτομέρειες από κάθε κομμάτι που είναι τόσο πολλές (και βέβαια μουσικολόγος δεν είμαι). Για τους φίλους του Zappa είναι σίγουρα ένα έργο-σταθμός . Γι αυτούς που δεν ξέρουν το έργο του Zappa η καλύτερη αφετηρία.
Posted by Basileios at October 9, 2006 11:04 AM
Comments
ΤΕΛΕΙΟ!!!:-))
..εκτός από την ιδέα για Φρανκ Ζάππα στο κινητό.. παπαπα!
---
Προσεξε, κάτι συμβαίνει με τα σχολια. Οταν πατήσω "προεπισκοπηση" χάνονται τα στοιχεία του αποστολέα, παρ' όλο που έχω πατησει να με θυμαται. Τωρα δοκιμαζω να το στειλω χωρις προεπισκοπηση (πριβιου) και να δουμε... ΑΝ θα το λαβει.. Πατάω Ποστ λοιπον.
Posted by: Rodia at October 9, 2006 2:21 PM
δουλεψε μια χαρα ;)
re Zappa στο κινητο
καλύτερο απο τους αγγελους του τσαρλι ;) Και η εισαγωγή του peaches en regalia ειναι ιδανική γιατί ξεκινά μαλακά. :)
Posted by: Basileios at October 9, 2006 2:26 PM
Πολύ ωραία κριτική για ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμς. Μπράβο.
Posted by: Nada at October 9, 2006 2:45 PM
Στο top-10 των επιλογών μου. Μόνιμα στο Mp3-player στο αυτοκίνητο.... Να δεις τα μούτρα των περαστικών όταν ακούω το son of mr. green genes
Αναμφίβολα ο Zappa ήταν ιδιοφυία, με υπέροχη αίσθηση του χιούμορ αλλά και πολιτικές ευαισθησίες.
Posted by: Vaggelis at October 9, 2006 3:05 PM
@nada ευχαριστώ για το σχόλιο
@vaggelis τα μούτρα που κάνουν οι περαστικοί είναι μάλλον γιατί μάλλον μόλις έχω περάσει εγώ ακούγωντας το ίδιο. (και αυτό και το Willie the Pimp είναι τέλεια τραγούδια γρήγορης οδήγησης, δεν είναι)
Παρεπιπτώντως ο γιός μου (18 μηνών σε δύο μέρες) νανουρίζεται μόνο με Zappa και αν κλάψει στο αυτοκίνητο του βάζεις το Peaches en Regalia και ηρεμεί στο δευτερόλεπτο.
Posted by: Basileios at October 9, 2006 4:05 PM
Το ακούω από το 1978 and counting...
Posted by: Χαρτοπόντικας at October 14, 2006 12:14 AM