« August 2006 | Main | October 2006 »
September 29, 2006
Ζητούνται Εθελοντές
Υπάρχει κάτι κοινό που να συνδέει έναν δολοφόνο δημοσίου προσώπου, έναν ραδιοερασιτέχνη, μια τρομοκρατική ενέργεια, μια μυστική υπηρεσία και έναν άστεγο που πιστεύει πως η θεωρία της σχετικότητας είναι λανθασμένη;
Ίσως να υπάρχει.
Το τρίτο draft του κειμένου που τέλειωσα ψάχνει για εθελοντές που να μπορούν να μου δώσουν την εντελώς ανεξάρτητη άποψή τους (γιατί αν περιμένεις από φίλους και γνωστούς...) - αν και συνεχώς εξελίσσεται.
Θα ήθελα να προειδοποιήσω μόνο τους πιθανούς εθελοντές πως είναι 50.000 λέξεις, ήτοι 140 πυκνές σελίδες word και θα ήθελα αν πάρετε μέρος είτε να το διαβάσετε είτε να μου πείτε γιατί δεν το διαβάσατε τελικά ;)
Υπάρχουν ακόμη ενδιαφερόμενοι; Στείλτε μου ένα mail στο basileios@gmail.com ή ένα σχόλιο με το mail σας εδώ.
Το ποστ θα αυτοκαταστραφεί.
Posted by Basileios at 3:21 PM | Comments (5)
September 27, 2006
Απουσία
Η Alzheimer δεν είναι ασθένεια. Είναι μια παρατεταμένη απουσία. Όσο τραγικό και αν φαίνεται να ψάχνεις τα ψήγματα που έχουν απομείνει στα απλανή μάτια και στις αποσπασματικές προτάσεις, είναι πιο τραγικό να αισθάνεσαι όλη την απουσία αυτών που δεν λέγονται.
(Το ξαναγράφω γιατί το χρειάζομαι σήμερα).
Posted by Basileios at 9:16 PM | Comments (3)
September 25, 2006
50.000
50.000 λέξεις μετά, τελείωσε το τρίτο draft.
Κρίμα που δεν έχω άλλο χρόνο.
Posted by Basileios at 5:38 PM | Comments (1)
September 22, 2006
Λος Άντζελες
"Το Λος Άντζελες ήταν η πιο αγαπημένη μου αμερικανική πόλη. Ένα περίεργο σύνολο από δεκάδες ανεξάρτητες πόλεις σπαρμένες μέσα σε ένα λεκανοπέδιο, ακουμπισμένες η μια πλάι στην άλλη, με ομοιότητες και διαφορές τόσο πολλές όσο και η ίδια η Αμερική. Πως μπορούσε αυτή η χώρα να στέκεται μόνη της με τόσες διαφορές από ανατολή και δύση και από βορά σε νότο; Η χώρα που ζει μόνο και μόνο εξαιτίας της παραπλάνησης των μήντια, που κάνει τους κατοίκους της να πιστεύουν στην σημαία και την ‘πατρίδα’ χωρίς να μπορούν να αντέξουν την διαφορετικότητα του γείτονά τους. Δεν ήταν η κυβέρνηση που κρατούσε ενωμένη την χώρα αλλά η παραπλάνηση, η δημοσιογραφική ψευτιά και το ξεχασμένο παρελθόν. Όσο πιο πολλές δυσκολίες είχε το εσωτερικό της χώρας τόσο πιο ενωμένοι γινόταν οι κάτοικοί της, μέσα από τα εξωτερικά προβλήματα που γεννιόταν σχεδόν από μόνα τους. Το Λος Άντζελες ήταν η σμίκρυνση της Αμερικής στο χώρο μιας ενιαίας πόλης με τα ίδια προβλήματα ακριβώς όπως και η χώρα, και με τις ιδιότητες της διαφοράς που δημιουργήθηκαν σιγά σιγά μέσα από την ανάπτυξή υους. Δεν θα μπορούσα να ζήσω αλλού στην Αμερική εκτός από αυτή την πόλη που ήταν προετοιμασμένη για να δεχτεί τους πάντες αλλά και να απορρίψει τον καθένα που θα έκανε το λάθος να προσπαθήσει να ενταχθεί σε λάθος σημείο της. Ο καθένας μας, ο κάθε άνθρωπος πάνω στην γη, ανήκει σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο του Λος Άντζελες, σε μια γειτονιά, σε μια υπο-πόλη και μόνο εκεί θα πρέπει να προσπαθήσει να ενταχθεί. Αν κάνει κανείς το λάθος να επιλέξει περιοχή που δεν έχει σχέση με την προσωπική και εθνική και προσωπική του κουλτούρα είναι καταδικασμένος σε μικρή παραμονή και συνεχόμενα βάσανα. Το Λος Άντζελες δέχεται καθημερινά ανθρώπους, το Λος Άντζελες διώχνει καθημερινά ανθρώπους, φτιάχνοντας ένα μυστήριο μείγμα από ευχαριστημένους και δυσαρεστημένους κατοίκους που ζουν μέσα στα αυτοκίνητά τους το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους, σαν παγιδευμένοι πάνω στις τέσσερις ρόδες τους. Δεν ήταν τυχαίο που το Falling Down με τον Michael Douglas μιλούσε για την ζωή στην Αμερική περιγράφοντας χαρακτήρες του Λος Άντζελες, και δεν ήταν τυχαίο που όλα ξεκινούσαν από ένα μποτιλιάρισμα, από ένα αυτοκίνητο. Είχα μείνει στο Λος Άντζελες πολλές φορές. Είχα μείνει στο σωστό – για μένα – σημείο. Λάτρευα ακριβώς αυτά που οι άλλοι μισούσαν. "
Posted by Basileios at 12:47 AM | Comments (0)
September 18, 2006
Κληρονομικότητα και επαγγέλματα
Πέρασα τέσσερις μέρες στην Ολυμπία προσπαθώντας να βρω την χαλάρωση για να 'δουλέψω' αλλά κατέληξα να κάνω συνολικά γύρω στα 1200 χμ σε Αρκαδία Ηλεία και Μεσσηνία. (Unmissable για όσους πάνε ποτέ στην περιοχή το δάσος της Φολόης).
Σκεπτόμουν λοιπόν όπως οδηγούσα πως ενώ πολύ συχνά έχουμε παιδιά μεγάλων αθλητών να κάνουν καριέρα ως μεγάλοι αθλητές και παιδιά πολιτικών να κάνουν καριέρα ως πολιτικοί σπάνιο είναι το φαινόμενο να δούμε παιδιά μεγάλων συγγραφέων να κάνουν μεγάλη συγγραφική καριέρα και πολύ πιο σπάνιο παιδιά μεγάλων επιστημόνων να κάνουν μεγάλη επιστημονική καριέρα (μεγαλειώδης εξαίρεση η οικογένεια Bernoulli).
Έβγαλα κάποια πιθανά συμπεράσματα, κάποια από τα οποία δεν είναι απαραιτήτως mutually exclusive.
- H ευφυία δεν κληρονομείται με ευθύ τρόπο από πατέρα/μητέρα σε γιο/κόρη (πράγμα ήδη γνωστό) αλλά υπεισέρχονται περισσότεροι παράγοντες στην ανάπτυξή της (π.χ. ο άλλος γονιός ή η ανάπτυξη).
- H δύναμη και η αντοχή κληρονομούνται με σχετικά ευθύ τρόπο
- Η βλακεία κληρονομείτε με ευθύ τρόπο (αφορά τους πολιτικούς και όχι τους αθλητές)
- Οι δημόσιες σχέσεις δεν φτάνουν για να γίνεις μεγάλος συγγραφέας ή επιστήμονας (ή τουλάχιστον δεν έφταναν ως τις προηγούμενες γεννιές).
- Οι συγγραφείς και οι επιστήμονες είναι τόσο απορροφημένοι στην δουλειά τους που γίνονται κακοί πατέρες/μητέρες και δύσκολα περνούν γνώση, εμπειρία (και ευφυία) στα παιδιά τους
- Πολύ πιο εύκολα μπορείς να επισκιαστείς σαν γιός/κόρη μεγάλου επιστήμονα/συγγραφέα παρά σαν γιος/κόρη πολιτικού ή αθλήτή. Τα λάθη φαίνονται πιο εύκολα και ο φθόνος είναι μεγαλύτερος.
Feel free to argue or add.
Posted by Basileios at 9:52 AM | Comments (4)
September 8, 2006
Larousse Gastronomique
Μεγάλωσα μέσα σε κουζίνες. Εστιατορίων, ξενοδοχείων, σπιτιών. Γεννήθηκα σχεδόν με το κλίμα της επαγγελματικής κουζίνας του Ambassadeurs πολύ πριν γίνει εφετείο, μέσα στο υπόγειο με τα κίτρινα φώτα και τα μαύρα πατώματα. Κάπου ξεχασμένα εκεί μέσα είναι τα δικά μου οράματα για το πως είναι η ζωή των μεγάλων και περνάει μέσα από μυρωδιές, από βρισιές και από συνεχόμενες αντιπαραθέσεις και τρέξιμο. Όταν διάβασα για πρώτη φορά 16 χρονών το Down and Out in Paris and London του Orwell που περιγράφεται το υπόγειο της κολάσεως, η κουζίνα του Maxim, ένιωσα να είμαι σπίτι μου. Γιατί εκείνες οι κουζίνες ήταν το σπίτι μου τελικά. Παρ' όλο που κατάλαβα πολύ νωρίς πως το να είσαι σεφ/μάγειρος/λατζέρης/ζαχαροπλάστης δεν είχε καμιά σχέση με την γκλαμουριά που (σήμερα) εμφανίζεται στην τηλεόραση. Τριών χρονών θυμάμαι τον πατέρα μου να γύριζε σπίτι καμένο από τα λάδια της ημέρας. Ήταν αρκετό αυτό για να μου οριοθετήσει τα θετικά και τα αρνητικά αυτής της δουλειάς... Συγνώμη της τέχνης.
Παρ 'ολα αυτά το μικρόβιο έμεινε στον οργανισμό μου και για μένα το μαγείρεμα σήμερα είναι κάτι παραπάνω από ανάγκη επιβίωσης. Είναι ανάγκη χαλάρωσης, ευχαρίστησης και ευτυχία ζωής. Ναι μου αρέσει να μαγειρεύω, και μου αρέσει να μαγειρεύω για άλλους (και σχεδόν ποτέ για μένα).
Όταν πριν λίγα χρόνια συναντήθηκα σχεδόν τυχαία με το Larousse Gastronomique θεώρησα πως ήταν ένα απλό βιβλίο μαγειρικής, ένα από τα δεκάδες που έχω στη συλλογή μου (κάποια από τα οποία άνηκαν στην συλλογή του πατέρα μου). Δεν ήταν έτσι όμως. Το Larousse Gastronomique είναι περισσότερο μια εγκυκλοπάιδεια μαγειρικής παρά ένα βιβλίο με συνταγές. Ο άπειρος μάγειρας θα το προσπεράσει, ο ερασιτέχνης ίσως να το δεί λίγο παραπάνω μα μόνο κάποιος με πολλές γνώσεις πάνω στην κουζίνα θα το κρατήσει πλάι του σαν εγχειρίδιο καθημερινής - ίσως - χρήσης. Το Larousse Gastronomique δεν μάθει σε κανέναν να μαγειρεύει, θα μάθει όμως σε όσους μαγειρεύουν γιατί μαγειρεύουν με τον συγκεκριμένο τρόπο, και θα καλύψει όσους ενδιαφέρονται με ιστορικά στοιχεία που δύσκολα θα έβρισκαν αλλού.
Αν δεν είστε λάτρης βέβαια της γαλλικής κουζίνας καλύτερα να μην πλησιάσετε και πολύ κοντά.
Posted by Basileios at 2:53 PM | Comments (2)
September 7, 2006
dt
CERN 2006. Ανακαλύφθηκε και πειραματικά πλέον στους επιταχυντές του CERN το μικρότερο δυνατό διάστημα μεταξύ δύο causal γεγονότων: Είναι ο χρόνος που μεσολαβεί από την στιγμή που θα ανάψει το πράσινο ως την κόρνα του από πίσω.
(Γιατί σήμερα έχω νεύρα).
Posted by Basileios at 12:18 PM | Comments (5)