« Pipe Dreams | Main | Reservoir Underdogs »
July 4, 2006
Pipe Reality
Αποφεύγω να τους κοιτάξω. Ξέρω πως δεν μπορούν να με δουν, ξέρω πως κάθε επικοινωνία μαζί τους είναι αδύνατη. Γι αυτό δεν τους κοιτώ καν. Για μένα υπάρχουν ακριβώς όπως τα υπόλοιπα πράγματα του δωματίου, η καρέκλα το τραπέζι, ο ορός, η σύριγγα, το βιβλίο. Δεν ξέρω πως μοιάζουν, δεν ξέρω πόσο χρονών είναι, δεν ξέρω αν είναι άντρας ή γυναίκα. Δεν ξέρω και δεν με νιάζει.
Δουλειά μου είναι να ελέγχω την ύπαρξή τους να γεμίζω τον ορό με τα φάρμακά τους, να καταγράφω. Να φεύγω. Και την στιγμή που βγαίνω από το δωμάτιο να αδειάζω το μυαλό μου από οτιδήποτε έχει σχέση με αυτούς. Και έτσι λειτουργώ.
Δεν τους λυπάμαι, δεν μπορείς να λυπηθείς μια καρέκλα γιατί είναι καρέκλα. Δεν μπορείς να χαμογελάσεις σε μια καρέκλα ή να νιώσεις το οποιοδήποτε συναίσθημα για μια καρέκλα. Εγώ απλώς συμμετέχω στην τιμωρία τους σαν ένα απλό όργανο, ένα τραπέζι πλάι στην καρέκλα. Δεν έχω συναισθήματα γι’ αυτό, είμαι και γω εδώ γιατί έπρεπε να είμαι. Και όλα τελειώνουν εκεί. Στο τέλος της ημέρας εγώ πηγαίνω σπίτι μου κι αυτοί μένουν εδώ, όπως θα τους βρω και το επόμενο πρωί, στην ίδια θέση.
Είναι άξιοι της μοίρας τους, αυτό έχω μόνο να πως και η θέση τους εδώ απόλυτα δικαιολογημένη. Και τους αξίζει η τιμωρία και η ποινή γιατί κατάφεραν να πιαστούν. Σκεφτόμουν παλιά, μετά το έγκλημα τον εαυτό μου ανάμεσά τους. Σήμερα που πέρασαν τόσα χρόνια δεν σκέφτομαι καν αυτό. Απλώς για μένα δεν υπάρχουν και η ποινή τους είναι η άγνοια όλων μας για την ύπαρξή τους.
Posted by Basileios at July 4, 2006 8:11 AM