« Παραλληλισμοί | Main | Pipe Reality »
July 3, 2006
Pipe Dreams
Θυμάμαι τον κόσμο πως ήταν πριν λίγα χρόνια. Τα όνειρα ανοίγονται σαν ψέματα μπροστά μου και με κάνουν να αναρωτιέμαι αν όλα όσα θυμάμαι είναι αλήθειες ή ψέματα. Από τον δικό μου κλειστό κόσμο σηκώνω τα χέρια και χαιρετώ το παρελθόν σαν να μην υπήρχε ποτέ, σαν να ήτανε το κατασκεύασμα ενός παρόντος που δημιουργήθηκε μόνο του από κάποιες στάχτες που δεν έχουνε κι αυτές αρχή ή τέλος.
Το κρεβάτι μου είναι μαλακό, η ζωή μου είναι μαλακή, ο κόσμος είναι μαλακός. Τα αρχικά μου περιστρέφονται γύρω από το πρόσωπό μου αφήνοντας την αδιόρατη μυρωδιά του νοσοκομείου. Πριν έλθω εδώ όλα ήτανε ψεύτικα. Η αλήθεια, η πραγματική ζωή μπαίνει στο χέρι μου από την μπουκάλα που κρέμεται πάνω απ΄ το κεφάλι μου και με χαιδέυει με τον σιγανό ήχο που κάνει το σωληνάκι ακουμπώντας στο μεταλλικό πλαίσιο.
Ασθενείς, συνάδελφοι από τα διπλανά δωμάτια, από τα διπλανά κρεβάτια δεν υπάρχουν. Το σύμπαν μου είναι ο ουρανός και το ταβάνι, και οι μικροκαμωμένες νοσοκόμες που μου χαμογελούν σαν να πρόκειται να τους απαντήσω. Ξέρω την ώρα με το δικό τους πρόγραμμα, ξέρω τι συμβαίνει γύρω μου μα δεν με ενδιαφέρει.
Θυμάμαι τον κόσμο χωρίς φάρμακα. Θυμάμαι τις ώρες να περνούν με αγωνία και με πόνο. Θυμάμαι την εξάρτησή μου απ’ το ρολόι, την εξάρτησή μου από τους ανθρώπους. Πόσο απρόβλεπτα ήταν όλα. Και πόσο προβλέψιμα είναι όλα σήμερα. Ακόμη κι αυτά τα λόγια μου που εξαπολύονται προς την άβυσσο του μυαλού μου είναι τόσο συνηθισμένα που νιώθω σαν να τα έχουν πει χιλιάδες πριν από μένα. Σαν να είμαι η συνέχεια μιας σειράς που δεν έχει τέλος.
Θυμάμαι τον κόσμο μα δεν θυμάμαι τα χρόνια. Δεν θυμάμαι αν ήτανε παρελθόν ή αν ήταν μέλλον αυτό που θυμάμαι. Το δικό μου μέλλον; Όχι βέβαια. Το μέλλον μιας άλλης ύπαρξης που ζει μες στο όνειρο της και που συγχέεται με το δικό μου όνειρο της νάρκωσης που σβήνει σιγά σιγά τις αισθήσεις του ονείρου μου και με κλείνει στο άπειρο.
Αυτό επεδίωκα σ’ όλη την ζωή μου; Να κλειστώ στην νάρκωση και στον κόσμο του ονείρου; Αυτό αποφάσισαν οι άλλοι για μένα και αυτό έγινε. Είμαι δω γιατί σαν όλους τους άλλους γιατί αποφασίστηκε για μένα να κλειστώ στα όνειρά μου σαν να επρόκειτο για την απόλυτη ποινή. Μα πώς να πείσω τους άλλους πως τελικά είναι κανείς αθώος; Πώς να πείσω πως για όλα τα εγκλήματα που τούτα τα παράλυτα πλέον χέρια μου έκαναν δεν έφταιγα εγώ μα το μέλλον μου και η εξάρτησή μου στην κατάσταση αυτή που είμαι σήμερα.
Είναι άραγε ποινή η ευτυχία;
Posted by Basileios at July 3, 2006 9:27 AM