« Τι άλλο; | Main | 'The Magus', John Fowles »
July 19, 2006
Ξεχνώντας
Σκοτεινα εδαφια και μυστικες ψυχές σε χαμηλα στρώματα πού ακουνε τίς ιδεες ενός παιδιού σε μια θεατρική κρίση. Μεθυσμένα χώματα και σκοτεινά φωτισμένες πολιτείες στό φώς τους μιά όψη περίεργη καί ζαλισμένη. Τί συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος αγαπάει μιά γυναίκα; Τί συμβαίνει όταν μιά γυναίκα αγαπάει έναν άνδρα; Ποιός ό μηχανισμός πού εκτοξεύει την ζωή από την Γη στην Άρη καί από τόν άντρα στην γυναίκα; Ποιά τά οπλα πού σκοτώνουνε μικρά προσφυγόπουλα αδιάκριτα σέ κοιμισμένες γειτονιές, μέ υγρασία στά χέρια καί μυρουδιά στην μύτη καί μέ την εικόνα τής ζωής χαραγμένη στά βλέφαρα την στιγμή τού θανάτου; Ένα πρωινό πού όλα αλλάξαν ήτανε καί κείνο πού όλα κατάληξαν νά παραμείνουνε ίδια. Πώς ζεί πώς γεννιέται πώς αναπνέει ένας άνδρας; Κί ένα απόγευμα σέ κάποιο καφενείο στην Βάρκιζα πού ένας νεαρός κρυμμένος στην φωτιά τού εαυτού του ξεκίνησε νά ερωτοτροπέι μέ έναν παμπάλαιο τρόπο μέ ένα δεκαεξάχρονο νυμφίδιο μόνο καί μόνο γιά νά ικανοποιήσει την δίψα τού κτήνους πού ήατνε βυθισμένο σέ σκέψεις καί ιδέες στοργής. Ένα πρωινό καί ένα απόγευμα. Και ένα μεσημέρι γεμάτο ήλιο καί μέ φίδια πού σχίζονταν πάνω σέ κατακαμμένες πέτρες καί γλυκερές γευσεις στόν αέρα. Βράδυ… βράδυ πικρό με την έκφραση ενός ζευγαρώματος στό στόμα καί την ψυχή από χιλια διαμάντια βυθισμένα σέ ποτηρια νερό καί μέ τόσο μά τόσο πόνο, τόν πόνο ενός διπλού μαχαιριού στην καρδιά καί ολοκληρη την ψυχή. Πώς μά πώς μπορεί νά αγαπήσει ένας άντρας; Λένε, κάποιοι πού ξέρουνε πράγματα πού είναι μακρινά περίεργα ακατανόμαστα μά καί τόσο μά τόσο φοβερά πώς όλα είναι γραμμένα στά μάτια καί πώς τά πάντα είναι ενας δοκιμαστικός σωλήνας κλεισμένος στό καβούκι της χελώνας πού είναι πάνω από τά μάτια μας. Ρευματα εκκενώσεις χτυπήματα καί αλλαγές τόσο παροδικές όσο καί μόνιμες. Αυτό καί μόνο αυτό. Καί οι ματιες καί οι ιδέες καί ο ανείπωτος πονος της κακοφορμισμένης πληγής τού έρωτα δέν είναι άλλο από ένας εθισμός. Νά, λεει, πώς γινονται όλα καί πώς μαθαίνει ό κοσμος την πληγη καί τό αίμα από τις αισθήσεις καί τά ονειρα πού σχηματίζουνε τά κανάλια της ζωής μας καθώς κοιτάμε χωρίς σκέψεις πρός τά εξω. Εκεί πού συμβαίνουνε όλα τά άλλα. Μά τούτην την βραδυά, όπως καί όλες τίς άλλες πού γέμισαν την μίζερη ζωή μου μέ λόγια κούφια πού ό΄Αμλετ ήξερε τόσο μά τόσο καλά την αχρηστία τους, πώς μπορούνε οι μνήμες οι ιδέες οι εξηγήσεις οι σαχλαμάρες καί τα μυστικά εδάφια νά με σώσουν; Πώς μπορεί νά καλυφθεί η ψυχή από μιά μοναχά ιδέα; Πώς νά ανοίξουνε τά ονειρά μας σέ ζωές πού δέν έχουμε ακόμη ζήσει καί να προχωρήσει ή ζωή μας όπως πρώτα; Όλα γίνανε τόσο μα τόσο ανυπόφορα. Όλα γέμισαν μέ τά παραμύθια τίς ανόητες σκέψεις καί τα παιδιαρίσματα πού πλάθουμε μέσα από τις κρυφές μας εικόνες καί μέσα από όλα όσα δέν θέλουμε νά φανερώσουμε σέ κανέναν γιατί μάς φοβίζει τόσο μά τόσο πολύ ο εαυτός μας. Μέ τό δικιο του… Η ζωή είναι αυτό πού μάς συμβαίνει όταν κάνουμε άλλα σχέδια, μά τά σχέδια δέν έιναι αλλο από την ίδια μας την ζωή ζωγραφισμένη σέ παρθένες ψυχές. Ας είχα απόψε ένα μαξιλάρι νά ακουμπήσω τό κεφάλι μου κι ας ήτανε καί από πέτρα. Ας είχα έναν άνθρωπο νά μπορέσει νά ακούσει τό τραγούδι μου καί ας γύριζε νά μου πεί πόσο παράφωνος έχω καταντήσει τώρα τελευταία. Ας είχα μιά κουβέρτα γεμάτη από τίς υποψίες της ζωής μου, κι ας ήτανε ο υπνος μου άδειος από σκέψη από όνειρα καί από ζωή. Μά όλα κατάντησαν μιά θηλιά από την οποία κανείς μας δέν μπορεί νά ξεμπλέξει. Όλα μιά κραυγή καί ένα γέλιο πού διασχίζει τόν αέρα καί φτάνει από πολεις σέ χωρια καί νησιά καί βράχια καί ξυπνάει τίς ανήσυχες ψυχές για να τους θυμίσει την μοναξιά τους καί την ανείπωτη πίκρα τους. Τι ειναι τελικά τούτο τό πρωινό; Τί ειναι η ζωή παρα ένα πρωινό γεμάτο από τό κόκκινο φώς καί την γλυκιά του ψύχρα. Πού νά ναι απόψε τά πρόσωπα πού μ αγαπήσανε; Πού νά κρυφτήκανε καί πού νά χάνονται; σέ πιά πρωινά αποθεμένα; αναρρωτιέμαι… καί τά λιοντάρια της καρδιάς μου στριφογυρνάνε στό κλουβί τους έτοιμα να ξεφυγουνε στό μοναδικό κάλεσμα μιάς μοναδικής φωνής. Πώς μά πώς ξεχνάει ένας άντρας;
Posted by Basileios at July 19, 2006 6:59 AM