« Reservoir Underdogs | Main | Τρεις κεφαλιές, μία ιστορία. »
July 6, 2006
'Never Let Me Go', Kazuo Ishiguro
Τελειώνοντας ένα βιβλίο τόσο δυνατό όσο το 'Never Let Me Go' του Kazuo Ishiguro μένει κανείς με την αίσθηση πως δεν μπορεί να αναπνεύσει. Ο χώρος γύρω του περιορίζεται στο ελάχιστο δυνατό και γίνεται μικρός. Ο ίδιος γίνεσαι μικρός διαβάζωντας κάτι τόσο τεράστιο.
Καλώς ήλθατε στο σταυροδρόμι των πολιτισμών, όπου η επιστημονική φαντασία συναντά το Ιψενικό τρίγωνο, τον Francis Fukuyama και το Brave New World. Το Never Let Me Go είναι μια ιστορία αγάπης και μια ιστορία τόσο απάνθρωπα δυνατή για το τί ξεχωρίζει τον άνθρωπο σαν οντότητα από το υπόλοιπο ανθρώπινα κατασκευασμένο σύμπαν. Μέσα από ένα απαισιόδοξο για την ψυχή τέλος και μια αισόδοξη για την τέχνη άποψη περνούν οι πιο δυνατές στυλιστικά εικόνες που έχω συναντήσει σε βιβλιο τα τελευταίαία χρόνια. Κι αν κάποια τμήματα του βιβλίου αγγίζουν τα όρια του κλισέ, το συνολικό αποτέλεσμα συγχωρεί τις επι μέρους λεπτομέρειες.
Όταν τελείωσα το The Unconsoled του Ishiguro πριν δέκα περίπου χρόνια ζήλεψα γιατί θα ήθελα να μπορούσα να έγραφα σαν κι αυτόν. Σήμερα με το Never Let Me Go νιώθω ακόμη πιο μικρός, και σαν κειμενογράφος μα και σαν άνθρωπος.
Posted by Basileios at July 6, 2006 10:30 PM
Comments
Έχει βγει στα ελληνικά, ή να το ψάξω αγγλιστί;
Posted by: cyrusgeo at July 7, 2006 11:43 AM
Εγώ είμαι πάντα της άποψης πως πρέπει το βιβλίο να το διαβάζεις στην μητρική του γλώσσα (πολλές φορές κι ας μην την καταλαβαίνεις. Ίσως κάποια φορά να γράψω για τον Δάντη).
Δηλαδή ακόμη κι αν υπάρχει στα ελληνικα (είναι βιβλίο του 2005) θα πρότεινα το αγγλικό.
Posted by: Basileios at July 7, 2006 11:47 AM
υπάρχει στα ελληνικά - 'μη μ' αφήσεις ποτέ',καστανιώτης.
Πάντως δεν ξέρω αν θα μπω στον κόπο. Το 'When we were orphans'-επίσης short-listed για το Booker με απογοήτευσε οικτρά. Γλυκερό, σοροπιαστό, τάχα μου back-to-the-roots προς αναζήτηση ταυτότητας και αγάπης σε κατ' επίφασιν ντετεκτιβίστικο περιτύλιγμα. Χίλες φορές John Le Carre που δεν μας το παίζει και high-brow λογοτέχνης
Posted by: Catrame at July 19, 2006 5:18 PM
συμφωνώ, το When we were orphans είναι το χειρότερό του. Εντελώς γλυκανάλατο...
Posted by: Basileios at July 19, 2006 7:25 PM