« 'Ο άνεμος κουβάρι', Διονύσης Χαριτόπουλος | Main | Τι άλλο; »
July 13, 2006
'Τυφλοβδομάδα στην Χαλκίδα', Γιάννης Σκαρίμπας
Ίσως τελικά να είμαι προκατειλλημένος για τον Σκαρίμπα. Δεν έχω καταφέρει ακόμη να διαβάσω κείμενο δικό του που να μην θαυμάσω. Για διαφορετικούς λόγους ίσως κάθε κείμενο και με ένα θαυμασμό που στην διάρκεια των χρόνων μεταβαλλόταν.
Ναι, ο Σκαρίμπας δεν είναι απλός σαν συγγραφέας. Ναι, ο Σκαρίμπας συνδυάζει στοιχεία που απο μόνα τους θα ήταν αρκετά να στηρίξουν μια συγγραφική ευφυία και στο πρόσωπο του συνδύζωνται μεγαλοφυώς. Κωμικό στοιχείο, έλεγχος της γλώσσας σε απίστευτο επίπεδο, αντιμυθιστορηματική δράση, ποιητική ανάπτυξη, δύναμη γραφής. Και ώ αυτή η ειρωνία... Αυτή η ειρωνία. Ε;
Η 'Τυφλοβδομάδα στην Χαλκίδα' είναι μια όψιμη συλλογή έξι διηγημάτων που σκοπό έχουν να μην πουν τίποτε... Ναι, ('Μά τίποτε; πως είναι δυνατόν;). Όπως ακριβώς οι ιστορίες των επιβατών του τραίνου της πρωτομαγιάτικης εκδρομής στο 'Καρδιές από γλυκίσματα' συνθέτωνται μαεστρικά για να δώσουν ένα κλίμα συνοχής της ανθρώπινης καθημερινότητας, έτσι και η συλλογή των διηγημάτων δεν έχει σκοπό άλλο από το να προσφέρει στον αναγνώστη την φύση και την συνοχή της ελληνικής γλώσσας. Στα διηγήματα εμπλέκονται η καθαρεύουσα με την καθομιλουμένη, με την αργκώ, με την κυπριακή διάλεκτο και την 'φραγκοχιώτικη' σε ένα σύνολο που ο 'εξωτερικός' παρατηρητής θα έλεγε πως είναι αδύνατον όλοι αυτοί οι άνθρωποι να συνενοούνται μεταξύ τους. Και βεβαίως συχνά δεν συνενοούνται. Οι παρανοήσεις, οι φάρσες (και οι τρελλές συμπτώσεις) είναι οργανικά τμήματα των έργων του Σκαρίμπα.
Αν και δύσκολο ξεχωρίζω την ιστορία 'Η τριμελής επιτροπή' όπου ένας ζηλόφθων σύζυγος και μέλος της λέσχης ψευτών Χαλκίδος (ο Μυγχάουσεν) αναλαμβάνει καθημερινώς να ιεραρχεί τα ραβασάκια που λαμβάνει η γυναίκα του και μπερδεύεται στον αρραβώνα του φίλου του με την γυναίκα του(;).
Είχεν όρεξη ο άθλιος κι άρχισε να μου λέει: "Όντας με τετραπέρατος κι άχρηστος" χαίρομαν και τούτ' τον ψεύτη ντουνιά, λέγοντας κι εγώ κανά ψέμα: Λόγου χάρι, ότι οι Ακαδημαϊκοί ξέρουν γράμματα ή κάνουν θάματα οι Άγιοι. Η γυναίκα μου ζούσε σε κόσμους δικούς της. Βέβαιη για το σεξ και το μίνι της, ασκούσε μια γοητεία πά στους άντρες. Η δε πόλη ήταν γιομάτη Χαλκιδαίους... Έεεε-ρε μύτες για τράβηγμα!... ξεφώνιζε, βλέποντας τούτους τους φιλόνομους. Και με τα δάχτυλά της ("δείχτη" και "μεσαίο" της) σχημάτιζε - "τσακισμένα" - μια "πιάγκα"... Ήταν, τότε, ως να τράβαε, από κανά φούρνο - όξω - γκιουβέτσια. Οι καθηγητές Λατινικών, ιδιαίτερα την τράβαγαν.
Posted by Basileios at July 13, 2006 7:12 AM
Comments
χάρηκα με το πόστ αυτό,
ο Σκαρίμπας μου μοιάζει συγγραφέας (όπως κι ο Κακναβάτος ως ποιητής ) ως λογοτεχνική φυλή που θά εμφανιστεί κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον , στο μεταξύ και οι δύο είχαν την ατυχία (κι εμεις την τύχη) να γεννηθούν στο παρελθόν (μιλώντας γραμμικά)
Posted by: APD at July 13, 2006 2:27 PM