« Το λάθος στην ανάγνωση του Finnegans Wake | Main | 'It', Stephen King »
June 29, 2006
44
Χαρίζω στη μέρα σου την οπτασία
γυρνάω σε χρόνια μακρινά που σαν ταινία
πλημμυρίζουν με ασπρόμαυρη αγάπη.
Ο κόσμος μας ασπρόμαυρος, τα βήματά μας κουρασμένα
οι ώρες λίγες και οι ελπίδες πολλές.
Κι η μακρινή ματιά μας σαν πρόσωπο άλλου θεού
που μες στην νιότη του με μας βρήκε να γελάσει.
Γι απόψε θα γλυκάνουμε τον πόνο μας με τον ήχο
απ΄τα σπασμένα κανάτια
με το νερό απ' τα γλυφά δοχεία
με το κρασί απ΄την διάφανη κανάτα
που έμεινε τόσο διάφανη όσο και η ζωή μας.
44 χρόνια και σου χάρισα μια σιωπή.
Posted by Basileios at June 29, 2006 9:27 AM
Comments
Γενέθλια Βασίλειε; Νόμιζα ότι είσαι νεώτερος
Posted by: Χαρτοπόντικας at June 29, 2006 9:05 PM
όχι... είναι πολύ πιο περίπλοκο από αυτό: ο πατέρας μου και η μητέρα μου έκλεισαν πριν λίγες μέρες 44 χρόνια παντρεμμένοι. Ο πατέρας μου έχει Alzheimer και εδώ και περίπου έναν χρόνο μιλά ελάχιστα.
Posted by: Basileios at June 29, 2006 9:08 PM