« May 2006 | Main | July 2006 »
June 30, 2006
Παραλληλισμοί
Τρία πράγματα στον κόσμο αυτό, πολύ να μοιάζουν είδα.
Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών,
των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες
και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών.
Έχουνε μια παρέξενη συγγένεια και τα τρία
παρ' όλη την μεγάλη στο βάθος διαφορά,
μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατί του λείπει
η κίνηση, η άνεση του χώρου και η χαρά.
Νίκος Καββαδίας (Μαραμπού)
Posted by Basileios at 8:10 AM | Comments (1)
June 29, 2006
'It', Stephen King
Δεν θυμάμαι πια τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησα να διαβάζω το It του Stephen King. Ο αρχικός μου ενθουσιασμός των πρώτων 200 σελίδων δυστυχώς μετατράπηκε σε κούραση και απογοήτευση.
Το βιβλίο λειτουργεί σε πολλά επίπεδα και είναι ένας συγκερασμός μιας πραγματείας για τον (παιδικό) φόβο και την νοσταλγία και την επιστροφή. Ίσως αν ήταν το μισό σε μέγεθος (είναι 1110 σελίδες) να ήταν πολύ καλύτερο σαν έργο. Πάντως σαν διάβασμα για υπερατλαντικό ταξίδι δεν είναι άσχημο.
Posted by Basileios at 8:39 PM | Comments (0)
44
Χαρίζω στη μέρα σου την οπτασία
γυρνάω σε χρόνια μακρινά που σαν ταινία
πλημμυρίζουν με ασπρόμαυρη αγάπη.
Ο κόσμος μας ασπρόμαυρος, τα βήματά μας κουρασμένα
οι ώρες λίγες και οι ελπίδες πολλές.
Κι η μακρινή ματιά μας σαν πρόσωπο άλλου θεού
που μες στην νιότη του με μας βρήκε να γελάσει.
Γι απόψε θα γλυκάνουμε τον πόνο μας με τον ήχο
απ΄τα σπασμένα κανάτια
με το νερό απ' τα γλυφά δοχεία
με το κρασί απ΄την διάφανη κανάτα
που έμεινε τόσο διάφανη όσο και η ζωή μας.
44 χρόνια και σου χάρισα μια σιωπή.
Posted by Basileios at 9:27 AM | Comments (2)
June 22, 2006
Το λάθος στην ανάγνωση του Finnegans Wake
Προσπάθησα πολλές φορές κατά την διάρκεια των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων να διαβάσω το Finnegans Wake. Όλες τις προσπάθειές μου (αγκαλιά με το Annotations to Finnegans Wake) λόγω έλλειψης χρόνου και ηρεμίας αναγκάστηκα να τις εγκαταλείψω (η σελίδα 115 είναι το μακρύτερο που έχω φτάσει...).
Το Finnegans Wake είναι πάνω από όλα ένα αστείο. Ένα περίπλοκο απίστευτα πεπλεγμένο αστείο που παίζει ο Joyce στους αναγνώστες του τόσο σαν δημιουργία όσο και σαν εκτέλεση. Αλλά παρόλες τις αποτυχίες μου στην ανάγνωση του, πιστεύω ότι κατάφερα πριν λίγα χρόνια να σπάσω το μυστικό της πλάκας του με έναν αναπάντεχω τρόπο: παίζωντας σκάκι, και διαβάζωντας το 'Mapping the mind'.
Nα σημειώσω πως δεν μου αρέσει το σκάκι. Έμαθα να παίζω όταν ήμουν 6 χρονών και δεν νομίζω να κατάφερα πότέ να ξεπεράσω το στάδιο του 6χρονου αρχάριου. Το λάθος μου; Πως αντιμετώπιζα (και αντιμετωπίζω) τις κινήσεις μια μια ξεχωριστά χωρίς όμως να έχω αίσθηση για το αν ένα σύνολο κινήσεων ή ένα pattern πάνω στην σκακιέρα είναι πλεονεκτικό ή όχι για το παιχνίδι μου.
Φαίνεται όμως πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν λειτουργεί έτσι. Ο εγκέφαλος γαντζώνει με μή-γραμμικό τρόπο patterns και σύνολα οντοτήτων (είτε είναι αυτά κινήσεις στο σκάκι είτε π.χ. θέσεις συμ-παικτών και αντιπάλων στο ποδόσφαιρο) και χρησιμοποιεί αυτά τα εννοποιημένα σύμβολα σαν υλικό της σκέψης. Η μια οντότητα μόνη της, απομακρυσμένη από το δεμένο της σύνολο δεν έχει καμία έννοια για τον εγκέφαλο - παρά μόνο αφαιρετικά.
Εδώ λοιπόν είναι και το λάθος στην ανάγνωση του Finnegans Wake. H ολότητα εδω, είναι οι φράσεις που απαρτίζονται από τις πεπλεγμένες λέξεις οι οποίες από μόνες τους δεν αποκρυπτογραφούν τίποτε παραπάνω από την ιδιαιτερότητά τους και το χιούμορ του Joyce. Το να προσπαθείς τελικά να αποκρυπτογραφήσεις τον Finnegans Wake διαβάζωντας μια μια τις λέξεις ισοδυναμεί λίγο με το να προσπαθείς να αποκρυπτογραφήσεις το νόημα ενός λεξικού μιας άγνωστης γλώσσας.
Αλλά πως θα μπορούσε να δεί κανείς τις φράσεις αποκομμένες από την έννοια των επι μέρους λέξεων; Πολύ απλά: Διαβάζωντας φωναχτά. Και εί δυνατόν με λίγο Ιρλανδική προφορά.
Posted by Basileios at 9:40 AM | Comments (8)
June 15, 2006
Για το Lord of the Flies του William Golding
Πιστεύεις πως ο άνθρωπος είναι έμφυτα καλός ή έμφυτα κακός; Πως είναι άγγελος ή πως είναι κτήνος; Το Lord of the Flies ακούγεται στον σημερινό αναγνώστη σαν ένα κακο-στημένο reality: μια παρέα παιδιών που επιζούν ενός αεροπορικού ατυχήματος σε ένα ερημικό νησί και που σιγά σιγά μετατρέπονται από πολιτισμένες υπάρξεις ενός αγγλικού κατεστημένου σε μια ομάδα από βαρβάρους με τους δικούς του εσωτερικούς νόμους της αγριότητας.
Για μένα το συγκεκριμένο βιβλίο σωστό ή λάθος στο στήσιμό του πηγαίνει πακέτο με το 1984 του Orwel και το Brave New World του Huxley όχι γιατί έχει σχέση με το δυνάμει μέλλον του ανθρώπου αλλά γιατι συνδέι το μέλλον του με το αιματοβαμμένο παρελθόν του.
Ο άνθρωπος ίσως να μην επέζησε πάνω στην γη χάρις στην ευφυία του αλλά χάρις στην αγριότητα του (η σοφία της φράσης 'No prisoners!' από τα χείλη του παρανοϊκού Lawrence). Κι αν αυτή η αγριότητα κρύβεται σήμερα πίσω από φρεσκοξυρισμένα πρόσωπα με ψεύτικα χαμόγελα που επιβάλει η λογική στην κοινωνία των παδιών δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να την κρύψει.
Posted by Basileios at 10:13 PM | Comments (1)
June 14, 2006
H Νοσταλγία της Επιστροφής
Άνοιξε το κουτί με τις παλιές φωτογραφίες και ξεκίνησε να τις ξεφυλλιζει. Οι παλιές διακοπές γίνανε κινηματογραφική προβολή στα μάτια του. Δεν ήξερε αν θα έπρεπε να συγκινηθεί περισσότερο για τις φωτογραφίες των προσώπων που άλλαξαν τόσο, ή για τις απρόσωπες, αυτές που κράτησαν τον χρόνο της μοναξιάς αμετάβλητο.
Posted by Basileios at 4:08 PM | Comments (0)
June 8, 2006
Εργοδική Υπόθεση και Ιντερνετ
We've heard that a million monkeys at a million keyboards could produce the complete works of Shakespear; now, thanks to the internet, we know this is not true.
- Robert Wlensky
Posted by Basileios at 7:38 AM | Comments (1)
June 5, 2006
Ελλείψεις
Αυτή η σειρά των κειμένων ξεκίνησε πριν δυο χρόνια σαν μια σειρά 'ελλείψεων'. Σαν μια σειρά από βιβλία που ποτέ δεν υπήρξαν, σαν μια λίστα από ατέλειωτες ιστορίες.
Τελικά, ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την έλλειψη, από όλα όσα ΔΕΝ έκανε στην ζωή του και όχι από τις πράξεις αυτές καθ' αυτές. Και αν οι ελλείψεις ήταν ηθελημένες, θυσίες στον βωμό της ζωής, τότε συγχωρείτε για τις παραλείψεις του. Αν οι ελλείψεις του ήταν αποτέλεσμα αδυναμίας τοτε καταλήει στην απόλυτη έλλειψη της κόλασης.
Της δικιάς του κόλασης.
Posted by Basileios at 10:24 PM | Comments (1)