« Για τα σύννεφα | Main | Happy Birthday Mr. Pynchon »
May 7, 2006
'Και με το φως του λύκου επανέρχονται', Ζυράννα Ζατέλη
Δεν εγκαταλείπω ποτέ την ανάγνωση ενός βιβλίου που έχω ξεκινήσει αλλά σε αυτή την περίπτωση έφτασα πολύ κοντά στο να το κάνω. Το βιβλίο μου θύμισε τον λόγο που πριν αρκετά χρόνια σταμάτησα να διαβάζω - για μεγάλο διάστημα - σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς.
Το συνονθύλευμα (ακατ)άσχετων ιστοριών που αποτελούν το βιβλίο αποτυχαίνει σε όλα του. Στην διήγηση, στην οργάνωση, στο δέσιμο των χαρακτήρων, στην ανάπτυξη της εποχής. Το βιβλίο δεν έχει αρχή μέση και τέλος, διαβάζεται το ίδιο προς όλες τις κατευθύνσεις.
Το βιβλίο είναι απόλυτα ανώριμο. 667 σελίδες κούρασης.
Posted by Basileios at May 7, 2006 6:58 PM
Comments
Δε συμφωνώ ότι το βιβλίο είναι απόλυτα ανώριμο. Ήταν όντως κουραστικό αλλά σήμερα μετά από 10 χρόνια από τότε που το διάβασα, θυμάμαι την ατμόσφαιρά του και κάποιες εικόνες που μου δημιούργησε.
Γενικά πάντως ποτέ δεν κατάλαβα τη μανία με τη Ζατέλη.
Posted by: annabooklover at May 7, 2006 8:04 PM
Δεν αμφιβάλω πως εικόνες θα μείνουν και σε μένα. Αυτό όμως δεν ορίζει το ώριμο βιβλίο. Ίσα ίσα πιστεύω πως για short stories μια χαρά θα μπορούσε να δράσει. Η ένωση όμως όλων των εκατοντάδων δισέλιδων ιστοριών δεν δημιουργεί ολοκληρωμένη ενότητα. Εκεί είναι η ανωριμότητα της γραφής.
Posted by: Basileios at May 7, 2006 8:15 PM
Γούστα.
Εγώ το λάτρεψα, το θεωρώ από τα καλύτερα που έχω διαβάσει και βρίσκω τη Ζατέλη μοναδική!
Κουραστικό, ναι. Αλλά εν τέλει ανταμοίβει. Όταν το τελείωσα είχα την αίσθηση ότι διάβασα ένα αριστούργημα.
Καταλαβαίνω πάντως πως είναι ιδιαίτερη. Ή θα την λατρέψεις ή θα τη μισήσεις.
Posted by: neTpen at May 9, 2006 9:41 PM
Διαφωνώ με δύο πράγματα: Πρώτα τα πράγματα δεν είναι ποτέ άσπρο-μάυρο. Η λογική ή θα το μισήσει κάποιος ή θα το αγαπήσει είναι απλουστευτική. Εγώ το μίσησα σαν σύνολο βιβλίου αλλά δεν το μίσησα ως επί μέρους ιστορίες. Και ακριβλώς εδώ είναι το ζήτημα ότι δεν πρόκειται για 'γούστο' αλλά για ουσιαστικές αδυναμίες του βιβλίου ως σύνολο (αυτό που ονόμασα ανωριμότητα).
Δεν προσπαθώ να καταλκρίνω την γνώμη σου, αλλά επ' ουδενί δεν θα μπορούσα να πω την φράση αριστούργημα πλάι σ' αυτό το έργο (γιατί θα γυρνάγανε τα κόκαλα από τα πραγματικά αριστουργήματα).
Posted by: Basileios at May 9, 2006 10:05 PM
Κάποιοι φίλοι μου μεγαλύτερης ηλικίας από εμένα, μου το προτείνουν με πάθος. Δεν ξέρω. Είδα το τελευταίο της στα γρήγορα, διάβασα και το post σου, που εμπιστεύομαι τα γραφόμενα σου... μάλλον δεν θα ασχοληθώ.
Πάντως από ότι κατάλαβα πρέπει να είχε γίνει χαμός όταν πρωτοεκδόθηκε.
Posted by: tassos at May 12, 2006 9:30 AM
και γω κατυάλαβα για τον χαμό και για χιλιάδες αντίτυπα... Εξαρτάται πάντα βέβαια με τι συγκρίνει κανείς και με τι έχει να κάνει...
Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη. Με τιμάς.
Posted by: Basileios at May 12, 2006 9:35 AM
Εγώ πάλι θα ασχολούμουν μόνο αν διάβαζα μια εκθειαστική κριτική: και ο τίτλος (ενοχλητικά ελλειπτικός σαν σε διαφήμιση) αλλά και το όνομα της συγγραφέα (αν είναι το αληθινό της τη λυπάμαι) μου προκαλούν αλλεργία.
Αυτό βέβαια λέγεται προκατάληψη. Αλλά στην περίπτωση της νεο-ελληνικής λογοτεχνίας έχω αρχίζει να εμπιστεύομαι τις προκαταλήψεις μου!
Posted by: lazopolis at May 28, 2006 8:37 PM