« 365 | Main | To Μαρουλιό, η μαμά της κι ο γάιδαρος »
April 14, 2006
The Nags Head
Δεν το κρύβω πως μου αρέσει το ποτό. Αν έχω μία αμαρτία (μόνο;) είναι αυτή. Τα γονίδια του πατέρα μου πέρασαν στο αίμα μου με γλυκό τρόπο και μου έφτιαξαν μια συμπάθεια για το αλκοόλ που θα μπορούσε να ήτανε και παρεξηγήσιμη. Δεν μπόρεσα ποτέ να πιω με τον πατέρα μου. Όταν έπινε αυτός δεν έπινα εγώ. Σήμερα που πίνω εγώ δεν πίνει αυτός. Είναι ίσως το μεγαλύτερο κενό, η μεγαλύτερη έλλειψη που νιώθω βαθιά μέσα μου. Αν ο γιός μου αποκτήσει το ίδιο γονίδιο δεν θά'θελα να χάσει αυτή τη στιγμή.
Έμαθα να πίνω - πού αλλού; - στην Αγγλία. Ale, Stout, Lager, Pils (όλα αυτά που στην Ελλάδα περνάμε με την κοινή ονομασία μπύρα) κρασί (μόνο κόκκινο φοβάμαι) ουίσκι, βότκα (προτιμώ την Πολωνέζικη) τεκίλα και ρούμι. Διάβασα κάποτε πως το αλκοόλ, που βεβαίως καταστρέφει την φαιά ουσία από τον εγκέφαλό μας, χτυπά περισσότερο το κομμάτι του εγκεφάλου που έχει σχέση με την λογική και σχεδόν καθόλου το κομμάτι που έχει σχέση με τη γλώσσα (ήλπιζα κάποτε πως τα δύο σχετίζονταν). Γι' αυτό και υπάρχουν τόσο πολλοί 'αλκοόλες' συγγραφείς αλλά κανείς αλκοολικός φυσικός ή μαθηματικός (άξιος λόγου εννοείται...). Πάνε χρόνια που εγκατέλειψα την φυσική για την λογοτεχνία...
Πλέον δεν μεθώ σχεδόν ποτέ. Πίνω όμως το καθημερινό μου ποτήρι κόκκινο κρασί για να ευφραίνομαι και θυμάμαι με απόλυτη νοσταλγία όλες τις συζητήσεις που έκανα με φίλους (και εχθρούς) στην αγαπημένη μου pub το The Nags Head στο Λονδίνο.
(Για την μπλε Chimay που με συνοδέυει σε αυτό το κομμάτι).
Posted by Basileios at April 14, 2006 9:53 AM