« March 2006 | Main | May 2006 »
April 16, 2006
To Μαρουλιό, η μαμά της κι ο γάιδαρος
To Μαρουλιό με την μαμά του κινήσανε να πάνε στο παζάρι. Πήρανε λοιπόν τον γάιδαρό τους, ανέβηκε η μαμά της πάνω στον γάιδαρο και το Μαρουλιό από μπροστά τραβούσε το ζωντανό για να φτάσουνε στο παζάρι. Περνώντας από την πλατεία του βλέπουνε οι άντρες στο καφενείο κι αρχίζουνε τις φωνές.
‘Σα δε ντρέπεσαι συ! Μάνα είσαι, να είσαι καβάλα στο γαιδούρι και το καημένο το Μαρουλίο, μικρό κορίτσι να πηγαίνει με τα πόδια;' Τι να κάνουνε ντραπήκανε, γυρίσανε πίσω.
Κατεβαίνει η μαμά της από το γαϊδούρι, ανεβάζει το Μαρουλιό και ξεκινά αυτή να οδηγά το γαιδούρι με το Μαρουλιό καβάλα. Περνώντας από την πλατεία, ξεκινάνε οι φωνές:
‘Ου να μου χαθείς, μικρό κορίτσι εσύ δεν ντρέπεσαι νασαι καβάλα και η μαμά σου γριά γυναίκα να κουράζεται.’ Αναστατωμένες γυρνάνε πίσω…
Ανεβαίνει λοιπόν και η μαμά του πάνω στο γαιδούρι και μια και δυό και οι δύο καβάλα κινάνε για το παζάρι. Περνώντας όμως από την πλατεία:
‘Ε σεις δεν το λυπάστε το καημένο το ζωντανό! Ανεβήκατε και οι δυό και το γονατίσατε μάνα και κόρη. Θα το σκάσετε από το βάρος!' Τι να κάνουνε, γυρίσανε πίσω.
Κατέβηκαν κι οι δυο απ’ το γαιδούρι, και η μάνα μπροστά ο γαίδαρος στην μέση και η κόρη πίσω κινήσανε για το παζάρι. Και στην πλατεία ο καφενές σύσωμος αναφώνησε:
‘Ε μα είσαστε χαζές κι οι δυό. Ολόκληρο γαιδούρι έχετε και πάτε με τα πόδια.’
Posted by Basileios at 6:17 PM | Comments (3)
April 14, 2006
The Nags Head
Δεν το κρύβω πως μου αρέσει το ποτό. Αν έχω μία αμαρτία (μόνο;) είναι αυτή. Τα γονίδια του πατέρα μου πέρασαν στο αίμα μου με γλυκό τρόπο και μου έφτιαξαν μια συμπάθεια για το αλκοόλ που θα μπορούσε να ήτανε και παρεξηγήσιμη. Δεν μπόρεσα ποτέ να πιω με τον πατέρα μου. Όταν έπινε αυτός δεν έπινα εγώ. Σήμερα που πίνω εγώ δεν πίνει αυτός. Είναι ίσως το μεγαλύτερο κενό, η μεγαλύτερη έλλειψη που νιώθω βαθιά μέσα μου. Αν ο γιός μου αποκτήσει το ίδιο γονίδιο δεν θά'θελα να χάσει αυτή τη στιγμή.
Έμαθα να πίνω - πού αλλού; - στην Αγγλία. Ale, Stout, Lager, Pils (όλα αυτά που στην Ελλάδα περνάμε με την κοινή ονομασία μπύρα) κρασί (μόνο κόκκινο φοβάμαι) ουίσκι, βότκα (προτιμώ την Πολωνέζικη) τεκίλα και ρούμι. Διάβασα κάποτε πως το αλκοόλ, που βεβαίως καταστρέφει την φαιά ουσία από τον εγκέφαλό μας, χτυπά περισσότερο το κομμάτι του εγκεφάλου που έχει σχέση με την λογική και σχεδόν καθόλου το κομμάτι που έχει σχέση με τη γλώσσα (ήλπιζα κάποτε πως τα δύο σχετίζονταν). Γι' αυτό και υπάρχουν τόσο πολλοί 'αλκοόλες' συγγραφείς αλλά κανείς αλκοολικός φυσικός ή μαθηματικός (άξιος λόγου εννοείται...). Πάνε χρόνια που εγκατέλειψα την φυσική για την λογοτεχνία...
Πλέον δεν μεθώ σχεδόν ποτέ. Πίνω όμως το καθημερινό μου ποτήρι κόκκινο κρασί για να ευφραίνομαι και θυμάμαι με απόλυτη νοσταλγία όλες τις συζητήσεις που έκανα με φίλους (και εχθρούς) στην αγαπημένη μου pub το The Nags Head στο Λονδίνο.
(Για την μπλε Chimay που με συνοδέυει σε αυτό το κομμάτι).
Posted by Basileios at 9:53 AM | Comments (0)
April 12, 2006
365
... μέρες που μπορώ να θυμηθώ μία μία.
... μέρες που κρατήσα
... ευτυχίες που μου έφερες
... άγχη που ξέχασα
... ιστορίες που μου είπες
... ψέμματα που δεν είπα
... αγάπες που μοιραστήκαμε
... βήματα που δοκίμασες
... χαμόγελα που μου έκανες
... ώρες που με ξύπνησες
... αγκαλιές που μού δωσες
... κόσμους που μου άνοιξες.
Posted by Basileios at 6:12 AM | Comments (0)
April 11, 2006
Αυτοαναφορά
Αν το γράψιμο ενός κείμενου περιέχει το υποσυνείδητο του συγγραφέα και η ανάγνωσή του την ανάλυση του συνειδητού του αναγνώστη τότε μήπως η ανάγνωση του κειμένου από τον ίδιο τον συγγραφέα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με την συνάντηση ύλης και αντιύλης;
Posted by Basileios at 11:37 AM | Comments (2)
April 10, 2006
Δάσκαλοι
(Για την Mirandolina που γράφει για δικους της δασκάλους).
Δεν πιστεύω στους δασκάλους. Δεν πιστεύω πως η γνώση μπορεί να περάσει με οποιοδήποτε τρόπο από ένα πρόσωπο σε άλλο με την επαφή, την επαγωγή, ή την ακτινοβολία. Έχω περάσει τα προηγούμενα 36 χρόνια της ζωής μου αμφισβητώντας τις δασκαλικές αυθεντίες που τριγύριζαν γύρω μου γιατί είχα από μικρός αντιληφθεί πως όλοι αυτοί προσπαθούν συνειδητά ή ασυνείδητα να δημιουργήσουν μαθητές κατ' εικόνα και ομοίωση τους.
Δάσκαλοι δεν υπάρχουν. Η γνώση είναι εσωτερική διεργασία που λίγο έχει να κάνει με τα εξωτερικά ερεθίσματα των ανθρώπων. (Είναι τυχαίο πως ούτε ο Νεύτωνας ούτε ο Αινστάιν είχαν μαθητές;).
Και η λέξη 'δάσκαλος' είναι ψεύτικη στο πλήθος της χρήσης της.
'Δάσκαλοι' είναι λίγα, πολύ λίγα και εξέχοντα πρόσωπα που με την ΠΟΛΥ έντονη ακτινοβολία μας μπορούν να μας αλλάξουν τον ρου της σκέψης μας και να μας βάλουν σε έναν κόσμο που ποτέ δεν φανταστήκαμε. Δεν θα μάθουμε από αυτούς. Θα αλλάξουμε.
Γνώρισα μονάχα ένα πρόσωπο στην ζωή μου που θα μπορούσα να ονομάσω δάσκαλο. Είχα την τύχη και την τιμή να γίνω μαθητής του... (αλλά περισσότερα άλλη φορά).
Posted by Basileios at 10:56 AM | Comments (4)
April 7, 2006
Ανδρέας Κάλβος
Αισθάνομαι μια δυσκολία να μιλήσω για τον Ανδρέα Κάλβο. Είναι για μένα ο πιο μυστήριος ο πιο δύσκολος από όλους τους άλλους. Αυτός που με μανία προσπαθούσα να ανακαλύψω. Και η δυσκολία που έβρισκα στο έργο του που για χρόνια δεν καταλάβαινα (συγχωρέστε με, στο κάτω κάτω δεν είμαι φιλόλογος...) με έσπρωχνε να κάνω περίεργα πράγματα για να τον ανακαλύψω.
Όπως το καλοκαίρι εκείνο του 1996 που πήρα το τραίνο για το Lincoln και από κεί το λεωφορείο για το Louth όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σαν δάσκαλος σε παρθεναγωγείο. Περπάτησα την σχετικά άσχημη πόλη που βρώμαγε ομοιότητα με όλες τις άλλες κωλο-πόλεις της Αγγλίας, με τους έφηβους να ξεσπούν τη ανία τους στην βρώμικη pub. Περπάτησα προσπαθώντας να καταλάβω την δική του βαρεμάρα σ' αυτήν την πόλη που δεν είχε τίποτε να δώσει. Έζησα την καθημερινότητα του με το φτωχό μυαλό μου και αν και σκόπευα να διανυκτερεύσω κάπου εκεί, γύρισα πίσω πιο άδειος από ό,τι είχα φτάσει.
Ή για τον επόμενο χειμώνα, που πέρασα έναν περίπου μήνα αντιγράφωντας σε ένα τετράδιο τις ωδές του μία μία με την συντροφιά μιας μπύρας και κάποιας μουσικής περίεργης που πίστευα πως θα με συγκεντρώσει πάνω στον στίχο του καθώς προσπαθούσα να τον περάσω με το δικό μου χέρι στο δικό μου χαρτί. Μάταια και κεί. Ο μυστήριος μοναχικός παρέμεινε τόσο μυστηριώδης για μένα όσο και ξεκίνησε.
Θα ήθελα να πίστευα πως ο Κάλβος είναι μονάχα ο 'ηρωικός ποιητής' που φαίνεται με πρώτη ματιά από τις ωδές του. Θα ήθελα να πίστευα πως είναι ένας απλός άνθρωπος που παρασύρθηκε λίγο στην ποίηση και μετά την αποκύρηξε μετά βδελυγμίας.
Τότε όμως δεν θα είχα τίποτε να ψάξω.
Posted by Basileios at 9:41 AM | Comments (1)
April 6, 2006
'Money', Martin Amis
Αυτή είναι μια ιστορία του 'εαυτού'. Δεν ανήκει σε κανέναν άλλον από τον εαυτό μας. Δεν ανήκει με καμία έννοια σε άλλο εαυτό από αυτόν του Martin Amis.
Είναι ένα σημείωμα αυτοκτονίας, ένα καταναλωτικό βιβλίο, ένα βιβλίο για τόσο για το χρήμα όσο για τις γυναίκες, το ποτό την πορνογραφία. Δεν είναι ένα βιβλίο σχέσεων, δεν είναι ένα βιβλίο καταστάσεων δεν είναι ένα βιβλίο ιδεων.
Ένα αντρικό βιβλίο, με όσο - απαραίτητο - σεξισμό μπορεί να έχει μέσα της αυτή η λέξη, ακριβώς όπως και στο ίδιο το έργο.
Κοιτάξατε ποτέ πίσω στην ζωή σας για να αναρρωτηθείτε πως όλα - μα όλα - όσα κάνατε ήτανε λάθη; Κοιτάξατε και είπατε 'τι μαλάκας πούμαι'; Σκιαγραφήσατε την αλληλουχία γεγονότων που σας οδήγησαν στην τόσο προβλεπόμενη μαλακία; Και παρ' όλα αυτά αισθανθήκατε εντάξει για τον μαλάκα εαυτό σας;
Είναι ένα βιβλίο του εαυτού.
Posted by Basileios at 9:19 AM | Comments (0) | TrackBack