« Για τον D.H. Lawrence | Main | Carlsbad 2002 »
March 24, 2006
Διονύσιος Σολωμός
Καθε ρείτρο ερωτεμένο,
κάθε αύρα καθαρή,
κάθε δέντρο εμψυχωμένο
με το φλίφλισμα ομιλεί.
Δεν αποχωρίστηκα ποτέ το βιβλίο με τα ποιήματα του Σολωμού από την πρώτη φορά που τα πρωτοδιάβασα. Ο Σολωμός είναι πολύ παραπάνω από 'εθνικός ποιητής' για μένα. Δεν είναι δυνατόν να διαβάσεις οποιοιδήποτε έργο του και να μην καταλάβεις μια έντονη πάλη, μια απίστευτη μελαγχολία, έναν αγώνα για την ζωη. Για το τέλος. Κυρίως για το τέλος.
Αισθάνομαι πάντα θλίψη διαβάζωντας Σολωμό. Σε κάθε του στίχο τελειωμένο ή όχι βλέπω τον πόνο του να περάσει στο χαρτί αυτό που αισθανόταν και που ποτέ σχεδόν δεν του 'έβγαινε'. Βλέπω τον λυρικό που εξελίσσεται με τρόπους μυστήριους... τον μέθυσο, αλκοολικό Σολωμό που ζαλισμένος προσπαθεί να αλλάξει στίχους από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους. Μάταια.
Βλέπω τον Σολωμό στον δρόμο του για την Δαμασκό. Στις αλλαγές της ζωής του και στην επανάσταση που χτύπαγε μακρυά του αλλά και γύρω του. Τον Σολωμό που περνώντας έξω από μια ταβέρνα και ακούγωντας έναν στίχο από τραγούδι που τον εντυπωσίασε μπήκε μέσα και κέρασε όλο το μαγαζί.
Πέλαγο μέγ’, αλίμονον! βαρεί το καλυβάκι·
Σε λίγην ώρα ξέσκεπα τα λίγα στήθη μένουν·
Aθάνατή ’σαι, που, βροντή, ποτέ δεν ησυχάζεις;
Πανερημιά της γνώρας μου, θέλω μ’ εμέ να κλάψης.
Posted by Basileios at March 24, 2006 5:31 PM
Trackback Pings
TrackBack URL for this entry:
http://www.sporadikos-logos.org/mty/mt-tb.cgi/568
Comments
Ο παρθένος ποιητής της ελευθερίας - σχεδόν άγιος...
Posted by: Mirandolina at March 24, 2006 9:06 PM
"και να μην καταλάβεις μια έντονη πάλη, μια απίστευτη μελαγχολία, έναν αγώνα για την ζωη. Για το τέλος. Κυρίως για το τέλος."
Δεν μπορώ να πω ότι είχα τις ίδιες εντυπώσεις. Μάλλον πιο γλυκιά αίσθηση μου έχει μείνει. Ίσως λόγω της χρονικής απόστασης..
Αυτό όμως που θεωρώ σημαντικό για τη νεώτερη Ελλάδα είναι ότι ο πρώτος μεγάλος της ποιητής έχει αρχετυπικό χαρακτήρα για τους μετέπειτα κατά το εξής: ήταν ο πρώτος μοναχικός...
Posted by: asz at March 27, 2006 10:37 PM
Maybe its me... Η φράση μου αυτή έχει σχέση με το έργο του Σολωμού σαν σύνολο και όχι με επιμέρους έργα.
Οσο για τους μοναχικούς, ο Κάλβος ίσως να ήτανε πιο μοναχικός. Κάποια άλλη μέρα σύντομα θα γράψω για τον Κάλβο.
Posted by: Basileios at March 28, 2006 5:28 AM