« Διονύσιος Σολωμός | Main | 3εις γεννιές, 3εις λόγοι. »
March 28, 2006
Carlsbad 2002
(Ένα παλιώτερο προσωπικό κείμενο γιατί το χέρι μου δεν μπορεί να γράψει ακόμη).
Λος Αντζελες προς Σαν Ντιέγκο. Οκτώβρης του 2002. Ένα πρωινό με αρκετό ήλιο. Ο δρόμος freeway 5 είναι απίστευτα ευθύς και οι λωρίδες απίστευτα μεγάλες. Το βανάκι που οδηγώ αν και τεράστιο χωράει άνετα μέσα στην λωρίδα. Το αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων με μπερδεύει. Όλοι οδηγούν προσεκτικά, κανένας δεν κάνει σφήνες. Τόσο ασυνήθιστο. Αν είχα το Polo μου… Ο ήχος από τα ελαστικά είναι εκκωφαντικός. Κανείς δεν σου λέει πως οι highways στην Αμερική είναι μπετόδρομοι. Δεν το περιμένεις και σου φαίνεται λίγο τριτοκοσμικό. Μπαίνω αριστερά στην pool lane. Φοβάμαι να πάω πάνω από το όριο μια που έχω μόνο το ελληνικό δίπλωμα και δεν πολύ-θέλω να μπλέξω με την LA Patrol. Από πίσω μου έχω μια μεγάλη ουρά από αυτοκίνητα που τους καθυστερώ στην δουλειά τους. Στα νότια του LA υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις και ο δρόμος είναι γεμάτος. Το μποτιλιάρισμα στα δεξιά μου θυμίζει Κατεχάκη. Κοντεύει 9. Όλοι αυτοί δουλεύουν μα εμείς απλώς χαιρόμαστε το πρωινό.
Δεν το καταλαβαίνεις πότε βγαίνεις από το Λος Άντζελες. Η έξοδος είναι τόσο σταδιακή που μόνο μετά από αρκετή ώρα συνειδητοποιείς πως αριστερά σου είναι η έρημος. Τόσο αφιλόξενο τοπίο, τόσο απαίσια γκρίζο. Γκριζοπράσινο μάλλον. Η κίνηση δεν σταματάει στα δεξιά μου. Καλυτερεύει ίσως το μποτιλιάρισμα μα είναι ίδιο για πολύ μεγάλο διάστημα. Δεν διακρίνω εξόδους. Που βγαίνουν όλοι αυτοί; Ή απλώς ζούνε πάνω στον highway σαν τους Γιαπωνέζους που κοιμούνται στα τρένα; Το μάτι δεν αλλάζει όψη η κίνηση είναι ίδια το τοπίο είναι ίδιο. Που και πού μόνο διακρίνω στα δεξιά μου τον ωκεανό και στο βάθος τον καπνό από ένα δύο εργοστάσια.
Σε μια από τις πινακίδες διαβάζω πως φτάσαμε στο Carlsbad. Φαίνεται στο βάθος το πυρηνικό εργοστάσιο. Αποφασίζουμε να σταματήσουμε λίγο για πρωινό. Παίρνουμε την έξοδο και βγαίνουμε στον παραλιακό δρόμο. Τα σπίτια ξύλινα, λιτά, μα πανέμορφα. Άδειοι από αυτοκίνητα δρόμοι. Είμαστε μάλλον οι μόνοι που κυκλοφορούμε. Δυο τρεις γυναίκες σχετικά μεγάλης ηλικίας κάνουνε τζόγγινγ. Δύο κύριοι βγάζουνε τα σκυλιά τους για βόλτα. Όλοι μεγάλης ηλικίας. Είναι η ώρα τέτοια φαίνεται. Παρκάρουμε και περπατάμε προς την παραλία. Σπαρμένη με γκρίζους βράχους μπροστά από μια έντονα μπλέ θάλασσα. Θα θελα να πω πως θυμίζει Ελλάδα μα δεν είναι αλήθεια. Είναι κάτι απερίγραπτα διαφορετικό. Καμία θάλασσα δεν είναι ίδια με καμία άλλη τελικά.
Στο βάθος βλέπουμε στίγματα μέσα στην θάλασσα. Οι σέρφερς περιμένουνε το τέλειο κύμα. Λίγο βγαλμένοι από ένα παρελθόν που δεν θα ξανάρθει. Μια ανεμελιά σε έντονη αντίθεση με τον ήχο του highway. Δεν βλέπουμε κανέναν πάνω από τα εικοσιπέντε. Σύντομα κι αυτοί θα αλλάξουν. Μυρίζει θάλασσα. Έντονα.
Καθίσαμε σε ένα καφενείο. Ο ήλιος έκαιγε έντονα και ψάξαμε στις τσάντες μας για το αντηλιακό. Στα πλαϊνά τραπέζια διάβαζαν εφημερίδες μπροστά από άδεια πιάτα και μας ψιλο-κοίταζαν που μιλάγαμε μια περίεργη γλώσσα. Όχι αγγλικά μα ούτε μεξικάνικα. Πήραμε breakfast burittos. Τόσο πολύ φαγητό… Είναι αδύνατον να τελειώσεις το πιάτο σου. Πάνω από το έντονα θηλυκό καφενείο μια εταιρία estate agents. Η τουαλέτα για το καφέ ήτανε κοινή με αυτή των γραφείων. Το φωτοτυπικό έξω από την τουαλέτα μαζί με τις ανακοινώσεις της εταιρίας για σπίτια στην περιοχή. Στην απόλυτα αναπαυτική καρέκλα ένιωσα την απόλυτη ξενοιασιά. Για όλα όσα δεν χρειαζόταν να ασχοληθώ. Για όλα όσα δεν θα χρειαστεί ποτέ ξανά να ασχοληθώ. Ο Παράδεισος απέκτησε για μένα μια θέση πάνω στην γη με έναν περίεργο τρόπο. Και η θύμησή μου το κράτησε και θα το κρατήσει αυτό ανέγγιχτο και ιδανικό.
Ξεκινήσαμε με αργό ρυθμό για το Σαν Ντιέγκο. Είχαμε μόλις 20 μίλια και σε λιγότερο από μισή ώρα θα είμασταν εκεί. Τίποτε δεν ήταν ίδιο με πριν.
Posted by Basileios at March 28, 2006 11:20 AM
Trackback Pings
TrackBack URL for this entry:
http://www.sporadikos-logos.org/mty/mt-tb.cgi/569
Comments
Μου αρέσει το γραπτό σου. Γράφεις για τόπους όπου έχουν ξενητευτεί φίλοι, όπου άλλοι έχουν έρθει εδώ στην Ελλάδα κι έγιναν φίλοι, τόπους όπου η ψυχή μου έχει επισκεφτεί και τους βλέπει τόσο όμορφους όσο τους περιγράφεις. Ευχαριστώ:-)
..και.. για τους δικούς μου γονείς έγραφα;-)
Posted by: Rodia at March 30, 2006 6:54 PM
Ευχαριστώ...
Posted by: Basileios at March 31, 2006 5:42 AM