« February 2006 | Main | April 2006 »
March 30, 2006
3εις γεννιές, 3εις λόγοι.
Εγώ δεν μπορώ να γράψω.
Ο πατέρας μου δεν μπορεί να μιλήσει.
Ο γιός μου δεν μπορεί να καταλάβει.
Posted by Basileios at 7:03 PM | Comments (0) | TrackBack
March 28, 2006
Carlsbad 2002
(Ένα παλιώτερο προσωπικό κείμενο γιατί το χέρι μου δεν μπορεί να γράψει ακόμη).
Λος Αντζελες προς Σαν Ντιέγκο. Οκτώβρης του 2002. Ένα πρωινό με αρκετό ήλιο. Ο δρόμος freeway 5 είναι απίστευτα ευθύς και οι λωρίδες απίστευτα μεγάλες. Το βανάκι που οδηγώ αν και τεράστιο χωράει άνετα μέσα στην λωρίδα. Το αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων με μπερδεύει. Όλοι οδηγούν προσεκτικά, κανένας δεν κάνει σφήνες. Τόσο ασυνήθιστο. Αν είχα το Polo μου… Ο ήχος από τα ελαστικά είναι εκκωφαντικός. Κανείς δεν σου λέει πως οι highways στην Αμερική είναι μπετόδρομοι. Δεν το περιμένεις και σου φαίνεται λίγο τριτοκοσμικό. Μπαίνω αριστερά στην pool lane. Φοβάμαι να πάω πάνω από το όριο μια που έχω μόνο το ελληνικό δίπλωμα και δεν πολύ-θέλω να μπλέξω με την LA Patrol. Από πίσω μου έχω μια μεγάλη ουρά από αυτοκίνητα που τους καθυστερώ στην δουλειά τους. Στα νότια του LA υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις και ο δρόμος είναι γεμάτος. Το μποτιλιάρισμα στα δεξιά μου θυμίζει Κατεχάκη. Κοντεύει 9. Όλοι αυτοί δουλεύουν μα εμείς απλώς χαιρόμαστε το πρωινό.
Δεν το καταλαβαίνεις πότε βγαίνεις από το Λος Άντζελες. Η έξοδος είναι τόσο σταδιακή που μόνο μετά από αρκετή ώρα συνειδητοποιείς πως αριστερά σου είναι η έρημος. Τόσο αφιλόξενο τοπίο, τόσο απαίσια γκρίζο. Γκριζοπράσινο μάλλον. Η κίνηση δεν σταματάει στα δεξιά μου. Καλυτερεύει ίσως το μποτιλιάρισμα μα είναι ίδιο για πολύ μεγάλο διάστημα. Δεν διακρίνω εξόδους. Που βγαίνουν όλοι αυτοί; Ή απλώς ζούνε πάνω στον highway σαν τους Γιαπωνέζους που κοιμούνται στα τρένα; Το μάτι δεν αλλάζει όψη η κίνηση είναι ίδια το τοπίο είναι ίδιο. Που και πού μόνο διακρίνω στα δεξιά μου τον ωκεανό και στο βάθος τον καπνό από ένα δύο εργοστάσια.
Σε μια από τις πινακίδες διαβάζω πως φτάσαμε στο Carlsbad. Φαίνεται στο βάθος το πυρηνικό εργοστάσιο. Αποφασίζουμε να σταματήσουμε λίγο για πρωινό. Παίρνουμε την έξοδο και βγαίνουμε στον παραλιακό δρόμο. Τα σπίτια ξύλινα, λιτά, μα πανέμορφα. Άδειοι από αυτοκίνητα δρόμοι. Είμαστε μάλλον οι μόνοι που κυκλοφορούμε. Δυο τρεις γυναίκες σχετικά μεγάλης ηλικίας κάνουνε τζόγγινγ. Δύο κύριοι βγάζουνε τα σκυλιά τους για βόλτα. Όλοι μεγάλης ηλικίας. Είναι η ώρα τέτοια φαίνεται. Παρκάρουμε και περπατάμε προς την παραλία. Σπαρμένη με γκρίζους βράχους μπροστά από μια έντονα μπλέ θάλασσα. Θα θελα να πω πως θυμίζει Ελλάδα μα δεν είναι αλήθεια. Είναι κάτι απερίγραπτα διαφορετικό. Καμία θάλασσα δεν είναι ίδια με καμία άλλη τελικά.
Στο βάθος βλέπουμε στίγματα μέσα στην θάλασσα. Οι σέρφερς περιμένουνε το τέλειο κύμα. Λίγο βγαλμένοι από ένα παρελθόν που δεν θα ξανάρθει. Μια ανεμελιά σε έντονη αντίθεση με τον ήχο του highway. Δεν βλέπουμε κανέναν πάνω από τα εικοσιπέντε. Σύντομα κι αυτοί θα αλλάξουν. Μυρίζει θάλασσα. Έντονα.
Καθίσαμε σε ένα καφενείο. Ο ήλιος έκαιγε έντονα και ψάξαμε στις τσάντες μας για το αντηλιακό. Στα πλαϊνά τραπέζια διάβαζαν εφημερίδες μπροστά από άδεια πιάτα και μας ψιλο-κοίταζαν που μιλάγαμε μια περίεργη γλώσσα. Όχι αγγλικά μα ούτε μεξικάνικα. Πήραμε breakfast burittos. Τόσο πολύ φαγητό… Είναι αδύνατον να τελειώσεις το πιάτο σου. Πάνω από το έντονα θηλυκό καφενείο μια εταιρία estate agents. Η τουαλέτα για το καφέ ήτανε κοινή με αυτή των γραφείων. Το φωτοτυπικό έξω από την τουαλέτα μαζί με τις ανακοινώσεις της εταιρίας για σπίτια στην περιοχή. Στην απόλυτα αναπαυτική καρέκλα ένιωσα την απόλυτη ξενοιασιά. Για όλα όσα δεν χρειαζόταν να ασχοληθώ. Για όλα όσα δεν θα χρειαστεί ποτέ ξανά να ασχοληθώ. Ο Παράδεισος απέκτησε για μένα μια θέση πάνω στην γη με έναν περίεργο τρόπο. Και η θύμησή μου το κράτησε και θα το κρατήσει αυτό ανέγγιχτο και ιδανικό.
Ξεκινήσαμε με αργό ρυθμό για το Σαν Ντιέγκο. Είχαμε μόλις 20 μίλια και σε λιγότερο από μισή ώρα θα είμασταν εκεί. Τίποτε δεν ήταν ίδιο με πριν.
Posted by Basileios at 11:20 AM | Comments (2) | TrackBack
March 24, 2006
Διονύσιος Σολωμός
Καθε ρείτρο ερωτεμένο,
κάθε αύρα καθαρή,
κάθε δέντρο εμψυχωμένο
με το φλίφλισμα ομιλεί.
Δεν αποχωρίστηκα ποτέ το βιβλίο με τα ποιήματα του Σολωμού από την πρώτη φορά που τα πρωτοδιάβασα. Ο Σολωμός είναι πολύ παραπάνω από 'εθνικός ποιητής' για μένα. Δεν είναι δυνατόν να διαβάσεις οποιοιδήποτε έργο του και να μην καταλάβεις μια έντονη πάλη, μια απίστευτη μελαγχολία, έναν αγώνα για την ζωη. Για το τέλος. Κυρίως για το τέλος.
Αισθάνομαι πάντα θλίψη διαβάζωντας Σολωμό. Σε κάθε του στίχο τελειωμένο ή όχι βλέπω τον πόνο του να περάσει στο χαρτί αυτό που αισθανόταν και που ποτέ σχεδόν δεν του 'έβγαινε'. Βλέπω τον λυρικό που εξελίσσεται με τρόπους μυστήριους... τον μέθυσο, αλκοολικό Σολωμό που ζαλισμένος προσπαθεί να αλλάξει στίχους από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους. Μάταια.
Βλέπω τον Σολωμό στον δρόμο του για την Δαμασκό. Στις αλλαγές της ζωής του και στην επανάσταση που χτύπαγε μακρυά του αλλά και γύρω του. Τον Σολωμό που περνώντας έξω από μια ταβέρνα και ακούγωντας έναν στίχο από τραγούδι που τον εντυπωσίασε μπήκε μέσα και κέρασε όλο το μαγαζί.
Πέλαγο μέγ’, αλίμονον! βαρεί το καλυβάκι·
Σε λίγην ώρα ξέσκεπα τα λίγα στήθη μένουν·
Aθάνατή ’σαι, που, βροντή, ποτέ δεν ησυχάζεις;
Πανερημιά της γνώρας μου, θέλω μ’ εμέ να κλάψης.
Posted by Basileios at 5:31 PM | Comments (3) | TrackBack
March 22, 2006
Για τον D.H. Lawrence
Σε μια σκηνή της ταινίας Easy Rider o Jack Nicholson βγάζει το φλασκί του, πίνει μια γουλιά και με την εικόνα της απόλυτης ευχαρίστησης λέει: Here's the first of the day, fellas! To old D.H. Lawrence.
Έχω ένα ζεστό σημείο της καρδιάς μου για τον D.H. Lawrence. Αν και η λογοτεχνική παραγωγή του είναι ένας μεγάλος αριθμός βιβλίων έχω διαβάσει μόνο τα 'Rainbow', 'Sons and lovers', 'Lady Chatterly's lover' (με δικιά μου σειρά σπουδαιότητας). Και στα τρία βιβλία τον βρήκα ξεπερασμένο, τον βρήκα παλιομοδίτικο τον βρήκα ψυχωτικό. Βρήκα έναν άνθρωπο που προσπαθεί να σπάσει με κάθε μέσο το λογοτεχνικό και κοινωνικό κατεστημένο αυτοκαταστρέφοντας τον εαυτό του. Καταδικάζωντάς τον σε φτώχια, εγκατάλειψη, απίστευτα ταξίδια, και μια εντελώς στρεβλωμένη υστεροφημία.
Παρ' όλα αυτά όμως δεν έχω συναντήσει ποτέ στα λογοτεχνικά ταξίδια μου τέτοια εμπάθεια και ενόραση στον χαρακτήρα της ανθρώπινης ψυχής σαν αυτόν του D.H. Lawrence. Μεστοί, γεμάτοι χαρακτήρες και πρόσωπα που η κάθε τους πράξη χτίζει μια ύπαρξη τόσο πραγματική όσο η ίδια η ζωή. Δεν είναι τυχαίο που ο D.H. Lawrence 'ανακάλυψε' πρώτος τον γυναικείο οργασμό.
Δεν ξέρω αν θα διαβάσω ποτέ άλλο D.H. Lawrence. Πιστεύω πως όχι. Αλλά σχεδόν κάθε φορά που πίνω ένα burbon θα θυμάμαι την φράση.
To old D.H. Lawrence!
Posted by Basileios at 11:51 AM | Comments (0) | TrackBack
March 21, 2006
Ήλθε ήλθε χελιδών
Ηλθ’ ήλθε χελιδών
Καλάς ώρας άγουσα
Καλόυς ενιαυτούς
Επί γαστέρι λευκά
Απί νώτα μέλαινα.
Πρωί πρωί πετούσαν σήμερα γύρω από το σπίτι. Στην Ήπειρο από όπου και κατάγομαι λένε πως πρέπει να δεις το πρώτο χελιδόνι 'φαγωμένος' και να τρέξεις να πεις 'Τσάκισα χελιδόνι' (ή στην τοπική διάλεκτο: 'Τσάκ'σα χελιδόν'). Φέτος με τσάκισε το χελιδόνι (λογικό, με το σπασμένο χέρι...). Τουλάχιστον μύρισε η άνοιξη. Ακριβώς πάνω στην εαρινή ισημερία.
Ηρθε, ήρθε χελιδόνα
ήρθε κι άλλη μελιδόνα
κάθισε και λάλησε
και γλυκά κελάηδησε
Μάρτη, Μάρτη μου καλέ
Και Φλεβάρη φοβερέ
Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσης
Πάλιν άνοιξιν θα ανθίσης
Θάλασσαν επέρασα
Και στεριάν δεν ξέχασα
Κύματα κι αν έσχισα
Έσπειρα, κονόμησα
Έφυγα κι αφήκα σύκα
Και σταυρόν και θημωνίτσα
Κι ήρθα τώρα κι ηύρα φύτρα
Κι ηύρα χόρτα, σπαρτά βλίστρα,
Βλίστρα, βλίστρα, φύτρα, φύτρα.
Συ καλή νοικοκυρά
Έμπα στο κελάρι σου
Φερ’ αυγά, περδικωτά
Και πουλιά σαρακοστά
Δώσε και μίαν ορνιθίτσα
Φέρε και μία κουλουρίτσα...
Μέσα δω που ΄ρθαμε τώρα,
Μέσα γεια, μέσα χαρά,
Στον αφέντη στην κυρά
Στα παιδιά και στους γονείς
Σ’ όλους τους, τους συγγενείς.
Μέσα Μάρτης, έξω φύλλα
Εξ’ οχτροί, σας τρων οι σκύλοι.
Μέσα φίλοι, μέσα φτήνεια
Και χαρές, χοροί, παιχνίδια
Και φέτος και του χρόνου
Και του χρόνου κι άλλα χίλια.
Posted by Basileios at 9:19 AM | Comments (2) | TrackBack
March 20, 2006
Ides of March
(To διάσημο σχόλιο από τον Ιούλιο Καίσαρα του Shakespeare...)
CAESAR
Who is it in the press that calls on me?
I hear a tongue, shriller than all the music,
Cry 'Caesar!' Speak; Caesar is turn'd to hear.
Soothsayer
Beware the ides of March.
CAESAR
What man is that?
BRUTUS
A soothsayer bids you beware the ides of March.
CAESAR
Set him before me; let me see his face.
CASSIUS
Fellow, come from the throng; look upon Caesar.
CAESAR
What say'st thou to me now? speak once again.
Soothsayer
Beware the ides of March.
CAESAR
He is a dreamer; let us leave him: pass.
Posted by Basileios at 1:15 PM | Comments (1) | TrackBack
slow typer
χτες κατάφερα με μια βλακεία να σπάσω το δεξί μου χέρι. (για όλους όσοι παραποιούνται με 2.90 ευρώ στο ασκληπειείο βούλας και μέσα σε 25 λεπτά είχα βγάλει και ακτινογραφία και έφευγα με τον γύψινο νάρθηκά μου.)
Ο γύψος είναι σε τέτοια θέση που κάνει τον αντίχειρά μου εντελώς άχρσητο αφού δεν μπορεί να ακουμπήσει τα άλλα μου δάχτυλα. Το αποτέλεσμα; Για τις επόμενες δέκα μέρες δεν θα μπορώ να γράψω ούτε λέξη. Στηρίζουμε τελικά τόσα πράγματα σε ένα μόνο όργανο - τον δεξί μας αντίχειρα - που μόνο έτσι μπορείς να καταλάβεις την αξία του.
Υπομονή, παύση και παυσίπονα.
Posted by Basileios at 6:22 AM | Comments (6) | TrackBack
March 16, 2006
Πόσα βιβλία έχει μέσα του ένας συγγραφέας;
Απαντήσεις σε καρτ ποστάλ.
Posted by Basileios at 1:36 PM | Comments (0) | TrackBack
March 13, 2006
'Foundations of Modern Cosmology' John Hawley & Katherine Holocombe
‘Foundations of Modern Cosmology’ by Hawley and Holocombe was created as a ‘gap filler’. Positioned half way between the pure popular science cosmology books and the advanced level science texts it provides a rather thorough and complete picture of modern cosmology by reaching into the details of the physics processes involved in each of the data, ideas and beliefs of modern cosmology.
Recent discoveries in astronomy, especially those made with data collected by satellites such as the Cosmic Background Explorer and the Hubble Space Telescope, have brought the science of cosmology to the forefront of public interest. These new observations suggest the tantalizing possibility that the solutions to some of history's most elusive mysteries might be found in the near future, making modern cosmology a topic that holds special interest for scientists and nonscientists alike.
The book is trying to tell two stories at once. The first is the story of the Universe as it unfolds from the first moments of the Big Bang to the present era. The second is the story of the discoveries in physics and astronomy that have led the scientific community to the establishment of the current paradigm. Current data and observations are incorporated in this paradigm in order to present the full picture of both the evolving stories.
Judging from the difficulty of the project faced by the authors one can conclude that the result is successful in all aspects, although the more-or-less sequential description of events may be a bit misleading to non-scientists or to people not aware of the scientific method and the jagged progress line of science.
Science undergraduates or arts students with a science background are the target audience of the book and those who finally attempt its perusal will not be disappointed in their expectations.
(To appear in Contemporary Physics)
Posted by Basileios at 12:44 PM | Comments (0) | TrackBack
March 9, 2006
'Διαφημιστής - Συγγραφέας'
Παρακολούθησα χτες βράδυ την ‘Μηχανή του Χρόνου’ από τον Alpha με θέμα τις παλιές ελληνικές διαφημίσεις. Πέρα από το καθαρά νοσταλγικό κομμάτι η εκπομπή ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα για τον αντικατοπτρισμό των αλλαγών της ελληνικής – καταναλωτικής - κοινωνίας μέσα από τα διαφημιστικά πρότυπα.
Το θέμα όμως που μου προκάλεσε έντονη εντύπωση ήταν πως η κουστωδία των διαφόρων συνεντευξιαζομένων που παρήλασε στην εκπομπή, είχε σαν λεζάντα την φράση ‘Διαφημιστής – Συγγραφέας’.
- Αν σε όλους αυτούς τους – σχεδόν – άγνωστους συγγραφείς προσθέσει τον Διονύση Χαριτόπουλο, τον μπλογκοσφαιριστή Νίκο Δήμου και ακόμη τον πολύ Salman Rushdie, δεν μπορώ εύκολα να καταλάβω την στενή σχέση ενός διαφημιστή με έναν συγγραφέα, εκτός από το πολύ κοινότυπο ‘λένε και οι δύο ψέμματα’.
- Η έννοια του συγγραφέα μπορεί να εμπεριέχει την έννοια της καριέρας, όπως είχα πει και στο παρελθόν, αλλά πόσο μπορεί κανείς να το ονομάσει ‘επάγγελμα’ με την καθαρά πεζότατη έννοια του όρου που είναι ικανή να βάλει την λέξη ‘συγγραφέας’ πλάι στην λεξη ‘διαφημιστής’ (ή ‘φούρναρης’ for that matter).
- To γεγονός πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι (και βεβαίως και λοιποί άλλοι) προσθέτουν τον χαρακτηρισμό ‘συγγραφέας’ πλάι στο επάγγελμά τους είναι μάλλον φανερό πως γίνεται για να δοθεί κύρος στην προσωπικότητά τους. Είναι λίγο αστείο το να δίνει μια χομπυστική δραστηριότητα κύρος σε ένα πρόσωπο και τελικά μάλλον δείχνει επηρμένους και αλαζόνες χαρακτήρες. (Ή απλώς διαφημιστές);
Βασίλειος Δ. Μάγειρας – Τενίστας.
Posted by Basileios at 7:45 AM | Comments (0) | TrackBack
March 8, 2006
Ο χορός των μπιζελιών
(Επειδή ο γιός μου έμαθε να χτυπάει παλάμάκια).
Το χοντρό μπιζέλι χορεύει τσιφτετέλι
χορεύει τσιφτετέλι στο χορό των μπιζελιών
και τα κολοκυθάκια χτυπάνε παλαμάκια
πάνω στην πρασινάδα και πάνω στο γκαζόν.
Μ’ ένα πράσινο καινούργιο παπιγιόν
προχωρώ για τον χορό των μπιζελιών
Ηρθ’ η ώρα πια και γω, ήρθ’ η ώρα πια και γω
να χορέψω με λαχτάρα, αγκαλιά με μια 'γκινάρα
το πρώτο μου ταγκό.
Βλήτο και σπανάκι χορεύουνε συρτάκι
χορεύουνε συρτάκι στο χορό των μπιζελιών
κι η μπάμια η μεγάλη χορεύει πεντοζάλη
πάνω στην πρασινάδα και πάνω στο γκαζόν.
Μ’ ένα πράσινο καινούργιο παπιγιόν
προχωρώ για τον χορό των μπιζελιών
Ηρθ’ η ώρα πια και γω, ήρθ’ η ώρα πια και γω
να χορέψω με λαχτάρα, αγκαλιά με μια 'γκινάρα
το πρώτο μου ταγκό.
Ολέ!!!
Posted by Basileios at 6:27 AM | Comments (2) | TrackBack
March 7, 2006
Η κοινωνία του αυτιού
Φανταστείτε μια χώρα, μια κοινωνία, στην οποία η βιολογική εξέλιξη οδήγησε τα όντα της σε μια εξελικτική κατάσταση στην οποία τα μάτια τους δεν έχουν βλέφαρα αλλά τα αυτιά τους έχουν 'καπάκια' με τα οποία μπορούν να κλείσουν τους ήχους.
Αντίθετα από την δικιά μας κοινωνία το αυτί είναι εκέινο που παίζει τον κύριο ρόλο στην καθημερινότητα μια που το μάτι που αδυνατεί να καλύψει τον θόρυβο έχει κατασκευάσει εξελικτικά έναν εγκέφαλο η συνείδησή του οποίου λειτουργεί βγάζωντας εκτός προσοχής τα τυχαία οπτικά ερεθίσματα. Το αυτί λειτουργεί σαν το κύριο όργανο γύρω από το οποίο στήνεται η κοινωνία, η επικοινωνία της και κατά συνέπεια τα ταμπού της.
Γι αυτήν την κοινωνία όπου η όραση σημαίνει θόρυβος κατά το μεγαλύτερο μέρος όμορφο είναι ένα αντικείμενο που παράγει όμορφο ήχο. Όμορφη γυναίκα/άντρας είναι αυτός/ή με την ωραία φωνή και οι διαγωνισμοί ομορφιάς γίνονται μέσα από διαγωνισμούς τραγουδιού.
Ο ήχος είναι ο κύριος τρόπος μέσα από τον οποίο τα όντα της κοινωνίας αυτής νιώθουν και δέχονται την ηδονή μέσα από την ακοή. Είναι ταμπού να ακούσεις κάποιον να κάνει έρωτα και πολύ λιγότερο 'ενοχλητικό΄ από το να τον δεις.
Η αηδία στον ήχο του σαπισμένου κρέατος, στον ήχο από τις μύγες που γυρίζουν γύρω του δεν μπορεί να συγκριθεί με την εικόνα του.
Ο ύπνος γίνεται με κλειστά τα αυτιά και - βέβαια - με ανοιχτά τα μάτια. Το ξυπνητήρι λειτουργεί με την εκπομπή δυνατών δεσμών από φως.
Posted by Basileios at 9:46 AM | Comments (1) | TrackBack
March 3, 2006
Γαλατείας και Πυγμαλίωνος, Αγγελική Σμυρλή
Ποιος είναι ο ορισμός της σαπουνόπερας; Το βιβλίο έχει γυριστεί και σε σειρά για το κυπριακό κανάλι ΡΙΚ και μπορώ εύκολα να καταλάβω γιατί: Είναι η γραφική ιστορία μιας μεγαλοαστικής οικογένειας της Πάφου από το 1860 έως το 1960 περίπου που έμεναν στο τρίπατο γωνία Γαλατείας και Πυγμαλίωνος.
Το βιβλίο σε πολλά μου θύμισε την σαπουνουβέλα του Vikarm Seth Α suitable boy όχι μόνο εξαιτίας του μεγέθους αλλά και με τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική και τα ιστορικά γεγονότα υπεισέρχονται στην ιστορία της οικογένειας.
Μπορεί κάποιος να καταλάβει την Κύπρο του 'Οχι στο σχέδιο Ανάν' μέσα από το συγκεκριμένο έργο; Πιστεύω πως ναι. Αλλά πρέπει να κάνει αρκετές αφαιρέσεις και αρκετά βήματα πίσω στην ανάγνωσή του για να δει και πράγματα που δεν υπάρχουν στο βιβλίο - και που θα έπρεπε μάλλον να υπάρχουν.
Το βιβλίο τελειώνει με τον ίδιο περίπου τρόπο με τον οποίο τελείωσε η 'Δυναστεία'. Παρ' όλα αυτά ύστερα από 670 σελίδες - το έργο τελειώνει ουσιαστικά με την τελευτάια υποσημείωση και όχι με την τελευταία σελίδα του - φτάνεις να νιώθεις συναισθηματικά δεμένος με το έργο και με την οικογένεια και η τελευταία σελίδα του φέρει το άγχος του τελειώματος το οποίο όμως έυκολα το ξεπερνάς κλέινοντας το βιβλίο.
Posted by Basileios at 6:34 AM | Comments (0) | TrackBack