« Ο επιστήμονας σαν λογοτεχνικός εγωιστής II | Main | Ρητά για παρανοϊκούς »
February 16, 2006
E pluribus unum
Μάτια πού οι στιγμές αφήσαν στό πλευρό μας
ώρες μακρινές πού η καρδιά μας αγαπούσε
τά όπλα τής στιγμής ν΄αναπλαστούν στό χέρι
μέ τον σταυρό την ανθρωπιά τή χάρη.
Αυτές οί μέρες μέ ξεπλένουν σ΄ακρογιάλια
σπιτιών πού τώρα χάσανε την θάλασσα
πού τά ανύπαρκτα ταβάνια τους
κρατάνε την βροχή
καί πού οι ασπροβαμμένες εκκλησιές τής συνοικίας
καίγονται απ΄την φωτιά τής φύσης.
Γύρισα ξανά πλάι στό σπίτι σου
νά βρώ τά βήματα πού αφήσαμε μαζί
ψάχνωντας γιά κείνες τίς στιγμές.
Οι ώρες τών καπνισμένων καφενείων
καί των αναζητήσεων. Εκ βαθέων.
Τό ψέμμα η υποκρισία η κρυπτοφάνεια
βήματα κι αυτά τής βρώμικης ψυχής.
Ένοχος καί καταδικασμένος τριγυρνώ
καί όλα τά βάρη τού κόσμου κουβαλάω.
στην θυσία τής στιγμής η λύτρωση
στίς ώρες τού πρωινού η δροσιά.
Κί αν μεθυσμένη ήσουνα καί τα λόγια σου
δέν ήτανε παρα αναθυμιάσεις
κί αν αποφάσισες νά γράψεις γιά αγάπες
σέ στιγμές περίεργης αναμονής
τότε καί σύ σάν όλους μας
την ίδια πιά αξίζεις κατηγόρια.
Ντροπή στίς ώρες νά φορτώνουμε αμαρτίες
καί στίς νεράιδες τό αίμα τών αμνών.
Ξυπνάν τά βήματα τής αγάπης
έρχεται ζάλη στίς φυτείες τών καπνών.
Posted by Basileios at February 16, 2006 11:47 AM
Trackback Pings
TrackBack URL for this entry:
http://www.sporadikos-logos.org/mty/mt-tb.cgi/554