« December 2005 | Main | February 2006 »
January 31, 2006
'Εμείναμεν σαν πρόβατα χωρίς βοσκόν στον κάμπον'
Το βιβλίο της Αγγελικής Σμυρλή πραγματεύεται με μια σειρά εγκιβωτισμούς τα ιστορικά γεγονότα της εποχής της ελληνικής επανάστασης στην Κύπρο και επικεντρώνεται σε δύο ηγετικές φυσιογνωμίες τυης εποχής: τον Χατζηγεωργάκι Κορνέσιο και τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό.
Το πλαίσιο μιας εποχής ανατάραξεων υπόκειται πάντοτε σε πολύ υποκοιμενικές αναφορές και απόψεις και είναι σχετικά δύσκολο να διακρίνει κανείς τον (σχεδόν αδύνατο) ιστορικό αντικειμενισμό από τις προσωπικές απόψεις (και προκαταλήψεις) της συγγραφέως.
Αν και το βιβλίο φέρει την επιγραφεί 'ιστορικό μυθιστόρημα' είναι περισσότερο 'ιστορία' παρά 'μυθιστόρημα'. Η διηγηματική/αφηγηματική τεχνική του είναι λίγο πολύ αστεία και επαναλαμβανόμενη με έναν πολύ βαρετό τρόπο (κάθε κεφάλαιο κλείνει με τον ίδιο τρόπο και κάθε κεφάλαιο ανοίγει με τον ίδιο τρόπο) λες και η συγγραφέας βιάστηκε να τελείωσει το έργο ή δεν ήθελε να ασχοληθεί με το μυθσιτορηματικό κομμάτι πέρα από ελάχιστο.
Παρ' όλα αυτά είναι ευχάριστο διάβασμα και η 'λόγια Κυπριακή' γλώσσα του είναι πάρα πολύ όμορφη και ρέουσα στην ανάγνωση.
Posted by Basileios at 6:50 AM | Comments (0) | TrackBack
January 30, 2006
H ιστορία της αποτυχίας
Συμβαίνει όταν δεν είναι κανείς εκεί.
Συμβαίνει.
Με μαλακά βήματα σε ψημένα πεζοδρόμια και έτοιμες ιδέες
κρατημένες σε ψήγματα απόλυτης ιδεολογίας.
Αναγνωρισμένη από τους καλύτερους και τραγουδισμένη
απ' τις καλύτερες φωνές και τους ανόητους ανθρώπους.
Αναπαυμένη σε κόρφους ζεστούς με φιλοδοξία και λυπημένη ιλαρότητα.
Αλλά συμβαίνει.
Posted by Basileios at 2:02 PM | Comments (2) | TrackBack
January 27, 2006
Η έλλειψη
Η ιστορία ενός μεσήλικα που αντιλαμβάνεται το αδυσώπητο τέλος δεν είναι καινούρια. 'Η έλλειψη' όμως φέρνει σαν καινούρια παράμετρο στην ανάπτυξη της ιστορίας όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν στην συνέχεια της ζωής μέσα από ένα μυθιστόρημα που τελειώνει με το μυστήριο της συνέχειας.
Τα διλλήματα και τα 'σταυροδρόμια' στην ζωή φτάνουν να αποκτούν ένα ρόλο Κιρκεγκωριανό που γεμίζει άγχος όχι μόνο τον ήρωα στην καθημερινότητά του μα και τον αναγνώστη που μέχρι το τέλος του έργου αναρρωτιέται μονομανικά σχεδόν για το ποιά από όλες τις πεπλεγμένες ιστορίες του μέλλοντος είναι η πραγματική και ποιές τελικά έμειναν σαν αποφάσεις που δεν πάρθηκαν ποτέ.
Οι ιστορικοί γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν υπάρχουν 'αν' στην ιστορία. Το μέλλον όμως δεν αποτελει 'ιστορία' η μάλλον αποτελεί ιστορία εν τη γεννέση της.
Posted by Basileios at 10:43 AM | Comments (0) | TrackBack
January 23, 2006
Διαβάζωντας το Μυθιστόρημα της Κυρίας Έρσης
Η αίσθηση της απώλειας ίσως να είναι το μεγαλύτερο και πιο έντονο ανθρώπινο αίσθημα. Αυτό που μπορεί να δημιουργήσει ή να καταστρέψει. Αυτό που μπορεί να αποτελέσει κινητήριο δύναμη για τα χειρότερα ή τα καλύτερα σε μια ανθρώπινη ζωή.
Η Έρση του Δροσίνη αφήνει πίσω της την γλυκανάλατη απώλεια μιας ιστορίας χωρίς τέλος και μιας απώλειας για το ιδανικό που δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει. Το Μυθιστόρημα της Κυρίας Έρσης όμως του Πεντζίκη αφήνει την αίσθηση της απώλειας για την ίδια την Έρση, για την ίδια την ζωή, για την ίδια την εξέλιξη της ζωής.
Πάνω από όλα όμως σε μένα άφησε την αίσθηση της απώλειας για ένα 'μεγάλο' μυθιστόρημα που τελικά ποτέ δεν υπήρξε. Είχα την ατυχία όπως φαίνεται να διαβάσω το Μυθιστόρημα της Κυρίας Έρσης αφού διάβασα το 'Αρχείον΄του Πεντζίκη το οποίο φάνηκε τελικά σαν μια εξέλιξη μιας ιστορίας που ξεκίνησε με την Κυρία Έρση και κατέληξε κάπου στις κορυφές του Άθω.
Ο Σεφέρης δεν είχε διαβάσει το Αρχείον, γι αυτό είμαι σίγουρος. Ο Σεφέρης δεν είχε διαβάσει και Σκαρίμπα. Και γι΄αυτό είμαι (;) σίγουρος. Η απώλεια είναι τελικά όλη δικιά του.
Posted by Basileios at 8:56 AM | Comments (4) | TrackBack
January 22, 2006
Από τα τέσσερα κουαρτέτα
η όπως, όταν ένα τραίνο τού υπογείου σταματήσει για πολύ ανάμεσα από τούς σταθμούς
και η συζήτηση ανεβαίνει και σιγά σιγά ξεθωριάζει σέ ησυχία
καί βλέπεις πίσω από κάθε πρόσωπο τό κενό της ψυχής νά μεγαλώνει
αφήνωντας πίσω μόνο τόν αυξανόμενο τρόμο τού νά μη σκέφτεσαι τίποτε -
ή όπως κάτω από τόν αιθέρα ό νούς εχει συνείδηση μά τη συνείδηση τού τίποτε -
είπα στην ψυχή μου, ηρέμησε καί περίμενε δίχως ελπίδα
γιατί η ελπίδα θά ηταν ελπίδα για λάθος πράγμα. περίμενε δίχως αγάπη
γιατί η αγάπη θά ήταν αγάπη γιά λάθος πράγμα. μά υπάρχει ακόμα ή πίστη
μά η πίστη καί η αγάπη καί ή ελπίδα είναι όλες σέ αναμονή.
Περίμενε δίχως σκέψη γιατί δέν είσαι ακόμη έτοιμος γιά σκέψη.
Ετσι τό σκότος θά είναι τό φώς καί η ακινησία ό χορός.
Ψιθύρισμα από τρεχούμενα ρυακια καί κεραυνός τού χειμώνα.
Τό κρυμένο άγριο θυμάρι καί ή άγρια φράουλα
τό γέλιο στον κήπο ηχούσαν μιά εκσταση
όχι χαμένη, μά πού απαιτούσε, έδειχνε την αγωνία
τού θανάτου καί τής γέννησης.
Posted by Basileios at 5:31 PM | Comments (1) | TrackBack