« Έρση | Main | Από τα τέσσερα κουαρτέτα »
December 29, 2005
29 Δεκέμβρη 1986
Δευτέρα. Οι λίγοι εμείς με το μυαλό στις πανελλήνιες και με την Δ. γράψαμε προετοιμαστικό διαγώνισμα πρώτου τριμήνου. Σε ένα άδειο σχολείο με μια άγρια συννεφιά και με οικτρά αποτελέσματα που μας είχαν προσγειώσει - θυμάμαι - όλους. Θα μπορούσα να θυμάμαι περισσότερα για κείνη την μέρα μα θυμάμαι μονάχα την Εύη - χαμένη σήμερα στο βάθος του χρόνου - να μου συζητά έξω από το σχολείο για το μέλλον.
Το βράδυ άκουσα στις ειδήσεις την είδηση και έμειαν αδιάφορος. Περίμενα την πρωτοχρονιά διαβάζωντας. Δυό μήνες αργότερα είδα την Θυσία σε έναν άδειο κινημηταογράφο που λίγα χρόνια αργότερα γκρεμίστηκε για να γίνει εμπορικό κέντρο. Τι ειρωνία. Συνέχισα να είμαι αδιάφορος.
Ήμουνα φοιτητής πια όταν διάβασα το Σμιλεύοντας το Χρόνο και κόλλησα πάνω στην προσωπιθκότητά σου. Γιατί ακόμη και αν αντιδρούσα σε πράγματα που έβλεπα στις ταινίες σου δεν μπορούσα να μην υποκλιθώ στην καλλιτεχνική μεγαλοφυία σου.
Έμαθα τον Άμλετ από σένα Αντρέι. Κατάλαβα την σκηνη του ποντικού πάνω στο πετσί μου (A rat killed for a ducat) και πλέον καταλαβαίνω τον πόνο σου να αναγκαστείς να κάνει πράγματα που δεν σου ταίριαζαν. Σκέφτομαι την φωτογραφία σου πάνω στην σκηνή του Άμλετ με τα χέρια στο κεφάλι και είναι σαν να βλέπω τον Shakespear τετρακόσια χρόνια πρίν σαν το φάντασμα του πατέρα να προσπαθεί να οδηγήσει τον Άμλετ.
Μούμαθες πολλά πράγματα τελικά κι ας μην το είχες σκοπό. Μα κατάφερες ειρωνικά σαν δάσκαλος περίεργος να μου μάθεις πως οι δάσκαλοι δεν έχουνε τίποτε να προσφέρουν. Η γνώση κρύβεται μέσα μας τελικά όσο ανείπωτα ενοχλητικό και νάναι αυτό.
19 χρόνια...
Posted by Basileios at December 29, 2005 8:44 PM