« Ιστορια | Main | H Έρημη Χαμένη Χώρα »
February 18, 2005
Πέντε Λεπτά
Το μικρό γελαστό πρόσωπο στημένο στην πλατεία με ένα θλιβερό μαύρο μπουφάν και μια κόκκινη στολή κρυμμένη κάτω από τα φουσκωτά μανίκια και τον ανοιχτό λαιμό κατάφερε να μου θυμήσει το πιό απίστευτο πρόσωπο.
Στριμωγμένη σε περαστικούς που την αγνοοούσαν με δυό χαρτιά και ένα clipboard στο χέρι, στηριγμένη φορές φορές στον τοίχο που έσφυζε από αφίσες που με την σειρά τους χαμογελούσαν με την αδιάφορη ποικιλία τους, κυκλωμένη από μάσκες με τόσα πρόσωπα όσα η καθημερινότητα μπορεί να χωρέσει έξω από έναν σταθμό του Μετρό.
"Πέντε λεπτά παρακαλώ" - "Μου δίνετε πέντε λεπτά παρακαλώ"
Ζητιάνος του χρόνου, που προσπαθούσε να απόσπάσει τα δευτερόλεπτα και τις ώρες αμείλικτα από βιαστικόύς αφέντες της ζωής.
Ο Καζαντζάκης δουλεύοντας την 'Αναφορά στον Γκρέκο' ένιωθε πως σαν τον Μπέρενσον θα έπρεπε να κατέβει στο σταυροδρόμι και να ζητήσει από τους γύρω του τον χρόνο να τελέιώσει το βιβλίο. 'Ελεημοσύνη αδερφοί! Ένα τέταρτο της ώρας ο καθένας'.
Δάσκαλε αν η μετεμψύχωσή σου έπεσε στα χέρις του street marketing το κορμί σου θα ψάχνει τόσους δρόμους για να ξεφύγει όσους δεν μπορεί να φανταστεί το μυαλό του κοριτσιού που συνεχίζει να ρωτά.
"Πέντε λεπτά παρακαλώ".
Posted by Basileios at February 18, 2005 10:42 PM